آرایشگاه زنانه منطقه پیروزی تهران

آرایشگاه زنانه منطقه پیروزی تهران سالن زیبایی در تهران شد و فریاد زد: —چی شده!… چی شده… او با لحنی کوتاه پاسخ داد: «هیچی.» سپس پس از لحظه‌ای سکوت، در حالی که دور می‌شد، اضافه سالن آرایشگاه در تهران کرد: «بیا بالا، باید باهات حرف بزنم.» -اصلاً این دیگه چه کوفتی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود! —بیا بالا: من در بالا به شما خواهم گفت. و یکی جلو و دیگری عقب، چراغ به دست، به اتاقی که در آن خوابیده بودند، آمدند. پدر در آنجا روبروی پسرش ایستاد، چشمانش را به او دوخت و با تندی گفت: —کارلوچیو، خواهرت حامله بهترین سالن زیبایی در تهران است! مرد جوان در حالی که رنگش مثل مرده پریده بود فریاد زد: «چی داری میگی!» – او همین الان خودش به من اعتراف کرد.

سالن زیبایی : شعله‌ای زردرنگ در مردمک‌های کارلوچیو زبانه می‌کشید. —… و تو او را نکشتی؟ -نه… اول باید اسم مردی که این آسیب رو بهم وارد کرده بدونم. مرد جوان در حالی که بازوی پدرش را گرفته بود پرسید: «و… به تو گفت؟» -نه. و با نگاهی دقیق‌تر به پسرش اضافه کرد: -هر کسی که به او بی‌آبرو شده، نمی‌تواند با او ازدواج کند… —… او کجاست؟ – توی اتاقش. -بیا… به برادرش خواهد گفت. زن نگون بخت روی لبه تختش نشسته بود. دستانش در دامنش حلقه شده بود و چشمانش که به طرز وحشتناکی به صورت مرمرینش خیره شده بودند، با آتشی شوم می‌سوختند.

آرایشگاه زنانه منطقه پیروزی تهران

بی‌حسی عجیبی او را فرا گرفته بود و حواسش را مختل کرده بود؛ احساس مورمور شدنی مغزش را فرا گرفته بود. چهره پدرش را با آن حالت وحشتناک دید و همزمان پپه را دید، رنگ‌پریده، خونین و موهای سیخ سیخ، که دستانش را به سمت او دراز کرده بود. به سختی توانست افکارش را جمع و جور کند. – باید به او هشدار بدهی… باید به او هشدار بدهی… تنها این کلمات در هوش رو به زوالش شناور بودند؛ و او آنها را بارها و بارها برای خودش تکرار می‌کرد، بی‌صدا، تنها با لب‌هایش. او صدای پای آن دو مرد را که نزدیک می‌شدند نشنید؛ فقط وقتی از خواب پرید که در باز شد و آنها وارد شدند.

از جا پرید و دوید تا مانند کودکی وحشت‌زده به دیوار بچسبد. او ناله می‌کرد. کارلوچیوی او مثل یک حیوان وحشی دندان قروچه می‌کرد؛ چشمانش خون‌آلود بود: لحظه‌ای به خواهرش خیره شد، سپس به گلویش پرید. فریاد زد: «فاحشه، فاحشه، اگر پدرم شجاعت کشتنت را نداشت، خودم می‌کشمت… اسم معشوقت را بگو… اسمش را بگو!» و او فشار داد. دختر بیچاره رنگش پریده بود؛ چشمانش از حدقه بیرون زده بود، زبانش لق می‌زد و قار و قور می‌کرد. او چهره وحشتناک و مصمم برادرش را دید؛ احساس کرد که دارد دیوانه می‌شود… ترسیده بود. با چشمانش اشاره کرد که می‌خواهد صحبت کند، و وقتی برادرش دستش را شل کرد، پپه سالا نفس نفس زد و به دیوار تکیه داد.

شما. کارلوچیو آن شب نخوابید؛ با چشمان باز، به پشت در رختخواب دراز کشیده بود و غرق در تفکر بود. او حتی ناله‌های گاه به گاه از انبار زغال سنگ، جایی که رزای بیچاره را در آن حبس کرده بودند، نمی‌شنید. قبل از اینکه حتی به او اطلاع داده شود، بیرون آمد: افسار مادیان برهنه را گرفته بود و به دنبال خود می‌کشید. دیگر باران نمی‌بارید؛ ابرهای سیاه بزرگ در آسمان شناور بودند و گهگاه ماهِ در حال غروب را پنهان می‌کردند. باد فروکش کرده بود؛ غرش دوردستِ دریا که به ساحل می‌خورد، به گوش می‌رسید. او سوار اسبش شد و با سرعت به لبه‌ی جنگل، نزدیک درخت بادام رسید.

در آنجا از اسب پیاده شد؛ افساری به پاهای حیوان بست، افسار را برداشت و با چهار ضربه به کپلش، آن را تا قطعه‌ای سبز از مزرعه‌ی ذرت که در فاصله‌ی کمی از او روییده بود، تعقیب کرد. آسمان شرق داشت به رنگ گلگون درمی‌آمد. او چند نگاه طولانی به اطراف انداخت، سپس به آرامی به خانه برگشت. وقتی از مسیر دره بیرون آمد، متوجه سر کبودی نشد که از بالای دیوار یک مزرعه مخروبه، نه چندان دور، سرک می‌کشید. سیکوی او، تا دندان مسلح، در پست نگهبانی منتظر بلومو بود. کارلوچیو وارد اصطبل شد، افسار را به میخ آویزان کرد، سپس به سمت کوه به راه افتاد.

تمام آن روز صدای خودش را می‌شنید که با تمام وجودش فریاد می‌زد و توهین و تهدید می‌کرد، آمیخته با کفر، گاهی به چوپانی که وانمود می‌کرد خواب است در حالی که حیواناتش از حاشیه چراگاه عبور می‌کردند، گاهی به زغال‌سوز که خم شده بود تا در جنگل هیزم خشک جمع کند، گاهی به نجاری که قاطرش را نزدیک یونجه‌زار بسته بود، گاهی به رهگذری که وانمود می‌کرد مسیر اشتباه را انتخاب کرده و یواشکی از زیر درختان زیتون عبور می‌کند. در همین حال، او همچنان در بالای یک سراشیبی تند و پوشیده از علف که به لبه یک صخره ختم می‌شد، باقی مانده بود.

– یالا، کارلوچیو، التماست می‌کنم، اون مادیان مقدس رو توی کوه ببند… مجبور شدم از مزرعه بیرونش کنم. – به حکم شرافت، دوست من پپه، امروز صبح پدرم تو را در دره گرگ‌ها بست! آنها در لبه شیب ایستاده بودند، جایی که پپه، که صدای مرد جوان را شنیده بود، تازه رسیده بود. غروب در میان آخرین صداهای روستا، که به نظر می‌رسید در آرامش سرد آن عصر ژانویه بی‌حس شده است، در حال فرا رسیدن بود. نوار صورتی رنگی در افق پیش روی آنها با خط درخشان دریای تخته سنگی رنگ در هم می‌آمیخت. – نمی‌خواهم با شما مخالفت کنم…

آرایشگاه زنانه منطقه پیروزی تهران اما چطور ممکن بهترین سالن زیبایی در تهران است که او، در حالی که بسته شده بود، از دره لوپو به ماندورلو برود! – اگر با چشمان خودم ندیده بودم که پدرم او را در دره می‌بندد، اصلاً باور نمی‌کردم. آه! او یک جانور شیطانی است، آن یکی! برگشت و نگاهی سریع به اطراف انداخت: رنگ‌پریدگی خفیفی روی صورتش نمایان شده بود.

منطقه پیروزی تهران

اما من انتظار زیادی ندارم، فقط یه کم حواست بهش باشه… این برای چیز دیگه ای نیست، اما اون حرامزاده دن والنتینو تهدید کرده که اگه مشکلی پیش بیاد میره و به شهردار شکایت می کنه؛ و تو که می دونی من زن و بچه و یه مادرم دارم که باید ازش حمایت کنم.

کارلوچیو تمام تلاش خود را کرد تا نگذارد هیچ یک از آشفتگی‌هایی که در درونش شدیدتر می‌شد، آشکار شود. با طبیعی‌ترین لحنی که از دستش بر می‌آمد پرسید: – اما آیا آن چیز خشن و کک و مک‌دار واقعاً داخل مزرعه بود؟ – البته. اونجا رو ببین، یه کم پایین‌تر از … اما کلمات در فریادی ناامیدانه محو شدند. کارلوچیو، با استفاده از لحظه‌ای که او برگشت و اشاره کرد، او را با قدرت به جلو هل داد. پپه از شیب به پایین افتاد، با دستانش هوا را به هم کوبید، افتاد، مانند سنگی غلتید، سپس در خلاء ناپدید شد.

آرایشگاه زنانه منطقه پیروزی تهران یک بزچران، که در میان تخته سنگ‌های عظیم قله کوه به دنبال بز گمشده‌ای می‌گشت، متوجه همه چیز سالن زیبایی در تهران شد و کارلوچیو خود را شناخت: او لرزان و چمباتمه زده، پشت بوته‌ای پنهان شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. مرد بیچاره می‌دانست که اگر او را ببیند، مطمئناً او را خواهد کشت. هفتم. آنها تنها، در سکوت، در نور کم سوی چراغ کوچک، شام خورده بودند و لقمه‌ها را آرام آرام قورت می‌دادند، سپس پیرزن سرش را بلند سالن آرایشگاه در تهران کرد، با نگاهی دلسوزانه و مهربان به عروسش نگریست و به او گفت: – دیگه این کارو نکن سرنا، برو بخواب،