آرایشگاه زنانه در قیطریه تهران

آرایشگاه زنانه در قیطریه تهران و عصر روز بعد رفت. او در تله افتاده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. وقتی برای اولین بار به او گفت که دوستش دارد، کنار پنجره بودند. مادر، که عینکی به چشم داشت و ابروهایش را مرتب می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، مشغول بافتن بود و کنار چراغ نشسته بود. مهتاب زیبایی می‌تابید و آکوردهای غمگین گیتار در هوای معطر به شکوفه پرتقال می‌لرزید. دختر با مهربانی به او نگاه کرد، سپس آهی کشید و سر بورش را روی شانه‌اش گذاشت. آنها ازدواج کردند. او از ویلای کوچکش در نزدیکی فیکاراتزی، لانه‌ای دلپذیر ساخته بود و آنها برای پنهان کردن لطافت تازه شکوفا شده‌شان به آنجا رفتند.

سالن زیبایی : اما دو ماه بعد، سرافینا دیگر از آن گفتگوی رو در رو خسته شده بود. کلمات عاشقانه، که به آرامی زمزمه می‌شدند، دهان به دهان، روی نیمکت چوبی زیر درختان یاس بنفش باغ؛ پیاده‌روی‌های طولانی و خاموش، در عصرهای مهتابی، در حالی که دور هم جمع شده بودند، به ستارگان خیره شده بودند، صداهای روستا را با هیجانی از لطافت می‌شنیدند؛ خلسه‌های خاموش زیر بیشه پرتقال، یا نشستن در حاشیه مزرعه، دست در دست هم؛ شام‌های طولانی پر از نوازش و بوسه – برای او، همه اینها به سرعت تمام جذابیت خود را از دست داده بودند. آنچه در روح او اتفاق افتاده بود، همان چیزی بود که در روح کودکی اتفاق می‌افتد که با شور و شوق سعی می‌کند مکانیسم یک اسباب‌بازی را کشف کند و سرانجام موفق می‌شود.

آرایشگاه زنانه در قیطریه تهران

حالا او آرزوهای مبهم دیگری را تجربه می‌کرد، آرزوهای نامشخص دیگری را که در سینه‌اش بالا می‌آمدند، حس می‌کرد، گویی از میان پرده‌ای، افق‌های دیگری را می‌دید، روشن‌تر، مات‌تر، دنیای واقعی، دنیایی که فقر او را از آن دور نگه داشته بود، با مهمانی‌ها، تئاترها، گفتگوها، پیاده‌روی‌ها و هزاران کار بی‌اهمیت دیگری که آن را بسیار جذاب می‌کرد… با وحشتی نگران به فکر کنار زدن آن پرده افتاد. آنها به پالرمو بازگشتند. دوم. — دونا ماریچیا!… دونا ماریچیا!… سرافینا دو بار فریاد زد: سپس با عصبانیت پایش را روی زمین کوبید. اوه، زن لعنتی، چه احمقی!… دونا ماریچیا!… دارم میام…

خانم ، دارم میام… و پیشخدمت، در حالی که می‌دوید، ظاهر سالن زیبایی در تهران شد. – پس تو هیچ‌وقت نمی‌تونی برای انجام هیچ کاری عجله کنی! – یا اینکه وقت کافی برای تماس با مصی، دادن پول به او و … وجود نداشته بهترین سالن زیبایی در تهران است. – بسه!… لباس، زود باش… کالسکه هر لحظه داره میرسه. او یک هدبند ساده و دامن کامبر گلدوزی شده پوشیده بود، بازوها و سینه‌اش برهنه، صاف و پودر زده شده بود: طره‌های موی روی پیشانی‌اش در تکه‌های کوچک کاغذ سفید پیچیده شده بود و گوش‌هایش به رنگ قرمز مایل به قرمز بودند. رفت تا خودش را در آینه ببیند.

خدمتکار در حالی که با دامن ابریشمی آبی کمرنگی که با توری سفید تزیین شده بود و دستانش را در آن فرو کرده بود، برگشت، به من گفت: «من اینجام.» سرافینا برگشت، دست‌هایش را روی سینه‌اش ضربدری کرد و خیلی آهسته، با نهایت دقت، طوری که به موهایش آسیبی نرسد، سرش را داخل برد. – آه! … آسان … اما سرت کجاست! گره‌ای در موهایش گیر کرده بود. پیشخدمت سعی کرد آن را باز کند و گفت: چیزی نیست، چیزی نیست… نگران نباش… – چشماتو باز کن، با این عجله‌ات واقعاً غیرقابل تحمل شدی! و بالاخره وقتی گره موهایش را باز کرد، توانست دامنش را بپوشد: آن را قلاب کرد، پیچاند، برگرداند، با دست‌هایش آن را نوازش کرد تا چین‌های مناسب را بگیرد، خودش را با یک حوله حمام سفید پوشاند و جلوی آینه نشست که در دو طرف آن دو شمع استئاریک در شمعدان‌های شیشه‌ای سبز می‌سوخت.

عملیات دشوار و ظریف آزاد کردن قفل‌ها از برچسب‌ها و مرتب کردن فرهای روی پیشانی آغاز شد. آن خانم معمولاً بدخلق بود، اما آن شب، چه کسی می‌داند چرا، حتی بیشتر هم بدخلق بود. در اتاق بغلی، از لای در نیمه‌باز، شوهر را می‌شد دید که با لباسی ساده و شیک، نزدیک میز کوچکی پر از کتاب و کاغذ نشسته و مشغول مطالعه است. هر از گاهی نگاهی به همسرش می‌انداخت و دوباره مشغول مطالعه می‌شد. خیابان زیر چرخ‌های کالسکه‌ای غرغر می‌کرد و شیشه‌ها به هم می‌خوردند… غوغایی به پا شده بود. خدمتکار داشت یک گل رز را روی موهای خانم می‌چید، یک گل رز سفید زیبا، یک تقلید بی‌نقص.

گفت: «بدهش اینجا.» و تقریباً آن را از دست او قاپید. بلند شد، سرش را خم کرد، و تا جایی که می‌توانست چشمانش را بالا گرفت، و بازوهایش را قوس داد، و با دستانی تقریباً منقبض، گل رز را مرتب کرد. —به زودی… گردنبند… حالا شوهر هم آنجا بود و این‌طرف و آن‌طرف می‌دوید. — دستمال… دستکش… بادبزن… دوربین دوچشمی… دسته گل… همینطور که داشتند خودشان را سرگرم می‌کردند، ارباب و خدمتکار مثل دو مجسمه‌ی کاریاتیدها به هم برخوردند… آآآآف! بالاخره، در حالی که بادیه‌نشین سفید و برازنده‌ای او را پوشانده بود، بازوی ارباب را گرفت و آنها به راه افتادند.

در کالسکه قضیه فرق می‌کرد: باید بررسی می‌کرد که آیا گل رز سر جایش سالن آرایش و زیبایی سالن آرایش و زیبایی هست یا نه، گردنبند مروارید وسط سینه‌اش هست یا نه، دستکش‌هایش را بسته بود، کریستال‌ها را پایین داده بود؛ داشت از گرما می‌مرد، شعله‌ای واقعی را در گونه‌هایش حس می‌کرد… حیف بود که با این همه گرما در صورتش به تئاتر بیاید.

آرایشگاه زنانه در قیطریه تهران او تمام آن خدمات کوچک را با محبت و مراقبت شوهری که دیوانه‌وار عاشق همسرش است، انجام می‌داد. – و… آن دوستتان که به من گفتید قرار است امشب او را به من معرفی کنید، یک جنتلمن است… یک جنتلمن واقعی ، اینطور نیست؟ فکر نمی‌کنم او مثل خیلی از آدم‌های مسخره‌ای باشد که القابی را به خود می‌گیرند که هرگز وجود نداشته‌اند؛ که البته، این لقب‌ها را به تخیل خود نسبت می‌دهند.

قیطریه تهران

و با خنده‌ای طنین‌انداز حرفش را تمام کرد. – اوه، ابداً! او شاگرد خانواده ترافورلو است، یک خانواده اشرافی، عزیزم!! اجداد او به همراه روجیرو به سیسیل آمدند، نه کمتر، و آنها در آن زمان بسیار اشرافی بودند!!! چشمان سرافینا گشاد شد. و او همچنان با او در مورد آن صحبت می‌کرد، نه بدون نوعی غرور. با خوشرویی… اما با تمام وجود. آنها همکلاسی بودند و بعداً دوستان بسیار نزدیکی بودند؛ بیش از یک بار او آن فراری را از شرمساری نجات داده بود!… پدرش او را ثروتمند کرده بود، اما او با قمار، با زنان، با شیدایی بیش از حد برای سفر، سوراخ کوچکی در ثروتش ایجاد کرده بود: آخرین حماقت‌های او با خانم لاس مشهور بود.

چند بار او به او هشدار نداده بود!… حالا او با ازدواج با خانم آسنتی که جهیزیه زیادی داشت، در مسیر بهتر شدن بود. او نمی‌خواست موضوع را تأیید کند، اما همیشه با آن حال و هوای بی‌خیالی خود، طوری که انگار واقعاً هزاران لیره برایش مهم بهترین سالن زیبایی در تهران است، به او اجازه می‌داد آن را درک کند. چه احمق عزیزی! کالسکه وارد دهلیز بلینی سالن زیبایی در تهران شد و جلوی راه پله پهنی که به غرفه‌ها منتهی می‌شد، توقف کرد. سوم. -سرافینا، شوالیه ماریو فورلانی. این آقا که توسط شوهرش معرفی شده بود، تعظیم کرد، پاشنه‌هایش را با حرکتی ماهرانه روی هم گذاشت، زیر لب زمزمه کرد “خوش شانس…” و بقیه را برای اختصار قورت داد.

آرایشگاه زنانه در قیطریه تهران او قد بلند، سبزه، زیبا و دارای چهره‌ای منظم انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. او اهل تونس بود، جایی که شکار می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد و رنگ برنزه به چهره جوان و خوش‌قیافه‌اش حالتی مردانه‌تر می‌بخشید. سرافینا یکی از آن نگاه‌های سریعی که زنان برای ارزیابی یک مرد به آن نیاز دارند را به او انداخت،