پروتئین تراپی در زعفرانیه

پروتئین تراپی در زعفرانیه او را با آهن زینت داد و به دلخواه خود ساخت. شبح میدان نبرد که روح شکنجه‌گرش از بدن هنوز طلاکاری شده‌اش جدا می‌سالن زیبایی در تهران شد، فریاد زد: «این به عقل مربوط نیست؛ به عقل مربوط نیست که کتاب مقدس تاریخ پابرجاست. وگرنه قانون سلطنت‌ها و نزاع باستانی پرچم‌ها اساساً ماوراءالطبیعه و ناملموس بهترین سالن زیبایی در تهران است، یا دنیای قدیم بر اصول جنون بنا شده است.» او با دست قوی‌اش مرا لمس می‌کند و من سعی می‌کنم خودم را تکان دهم، و با اینکه دراز کشیده‌ام، با کنجکاوی تلو تلو می‌خورم.

سالن زیبایی : غرشی در شقیقه‌هایم می‌پیچد و سپس مانند صدای تفنگ‌ها در گوش‌هایم غرش می‌کند؛ مرا فرا می‌گیرد، – در آن فریاد غرق می‌شوم – «باید باشه! باید باشه! تو نخواهی فهمید !» این فریاد جنگ است، این فریاد جنگ است. * * * * * * جنگ پس از این دوباره از راه خواهد رسید. تا زمانی که افرادی غیر از جنگندگان بتوانند آن را تعیین کنند، دوباره از راه خواهد رسید. همان علل، همان معلول‌ها را به بار خواهند آورد و زندگان باید از هر امیدی دست بکشند.

پروتئین تراپی در زعفرانیه

ما نمی‌توانیم بگوییم که طوفان‌های نهایی از دل کدام پیوندها و تلاقی‌های تاریخی بیرون خواهند آمد، و نه با چه نام‌های خیالی، آرمان‌های جایگزینِ تحمیل‌شده بر انسان‌ها در آن لحظه شناخته خواهند شد. اما علت – که شاید در همه جا ترس از آزادی واقعی ملت‌ها باشد – چیست. آنچه می‌دانیم این است که طوفان‌ها از راه خواهند رسید. تسلیحات هر ساله در میان شور و شوقی سرسام‌آور افزایش می‌یابد. شکنجه‌ی بی‌رحمانه‌ی دقت، مرا فرا می‌گیرد. ما سه سال آموزش نظامی می‌بینیم؛ فرزندانمان پنج سال، آنها ده سال. ما سالانه دو هزار میلیون فرانک برای آمادگی برای جنگ می‌پردازیم.

پنجاه هزار میلیون خواهیم پرداخت. هر آنچه داریم گرفته خواهد شد؛ دزدی، ورشکستگی، ورشکستگی خواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. جنگ ثروت را همانطور که انسان‌ها را می‌کشد، از بین می‌برد؛ به ویرانه و دود تبدیل می‌شود، و هیچ کس نمی‌تواند طلا را بیشتر از سربازان بسازد. ما دیگر نمی‌دانیم چگونه بشماریم؛ دیگر چیزی نمی‌دانیم. یک میلیارد – یک میلیون میلیون – این کلمه به نظرم می‌رسد که بر پوچی چیزها چاپ شده است. دیروز از جنگ بیرون آمد، و من از این کلمه‌ی جدید و نامفهوم، با ناامیدی خجالت می‌کشم.

هیچ چیز دیگری روی زمین جز آمادگی برای جنگ وجود نخواهد داشت. تمام نیروهای زنده جذب آن خواهند شد؛ تمام اکتشافات، تمام علوم، تمام تخیلات را به انحصار خود در خواهد آورد. برتری در هوا، به تنهایی، عوارض منظم برای کنترل فضا، برای بر باد دادن ثروت یک ملت کافی خواهد بود. زیرا ناوبری هوایی، در بدو تولدش در میان محافل حسادت، به غنیمتی گرانبها تبدیل شده است که همه آرزوی آن را دارند، طعمه ای که بی اندازه آن را تکه تکه کرده اند. پیش از آنکه نابودی رخ دهد، هزینه‌های دیگر، و همچنین آرزوهای دیگر، و تمام دلایل زندگی، از بین خواهند رفت.

میدان‌های نبرد مدت‌ها پیش آماده شده بودند. آن‌ها تمام استان‌ها را با یک شهر سیاه، با مخزن فلزی بزرگی از کارخانه‌ها، که در آن کف‌ها و کوره‌های آهنی می‌لرزند، در بر می‌گیرند، در همسایگی سرزمینی از جنگل‌ها که درختانشان از فولاد است، و چاه‌هایی که سیاهی تیز تله‌ها در آن‌ها خفته است؛ کشوری که توسط گروه‌های آشفته قطارهای راه‌آهن در آرایش موازی و به سنگینی ستون‌های مهاجم، پیمایش می‌شود. در هر نقطه‌ای از دشت که باشید، حتی اگر رویتان را برگردانید، حتی اگر فرار کنید.

شاخک‌های روشن ریل‌ها از هم جدا می‌شوند و می‌درخشند، و دسته‌های ابری سیم‌ها به هوا بلند می‌شوند. بر فراز آن قلمرو اجرا، ماشین‌آلاتی چنان پیچیده که حتی نامی ندارند، چنان وسیع که حتی شکلی ندارند، بالا و پایین می‌روند و می‌پیچند؛ زیرا در بالا – بر فراز گردبادهای پرخروش که از شرق به غرب در درخشش فلز مذاب که برق‌هایشان به بزرگی فانوس‌های دریایی است، یا در رنگ‌پریدگی صورت‌های فلکی الکتریکی پراکنده – به سختی می‌توان طرح کلی مصنوعی یک رشته کوه را که بر فضا کوبیده شده است، تشخیص داد. این شهر پهناور با ساختمان‌های بی‌کرانِ کم‌ارتفاع، مستطیلی و تاریک، یک شهر نیست.

پروتئین تراپی در زعفرانیه آن‌ها تانک‌های مهاجمی هستند که یک حرکت درونی ضعیف آن‌ها را به حرکت در می‌آورد، آماده برای هجوم غلتشیِ کاسه زانوهای غول‌پیکرشان. این توپ‌های بی‌پایان، که در گودال‌هایی فرو رفته‌اند که تا اعماق آتشین زمین را جستجو می‌کنند، و در آنجا قائم ایستاده‌اند، به سختی به اندازه برج پیزا کج شده‌اند.

در زعفرانیه

و این لوله‌های مورب، به درازای دودکش‌های کارخانه، آنقدر دراز که پرسپکتیو خطوط آن‌ها را کج می‌کند و گاهی اوقات آن‌ها را مانند شیپورهای آخرالزمان پخش می‌کند – این‌ها توپ نیستند؛ آن‌ها مسلسل‌هایی هستند که توسط نوارهای پیوسته قطارهایی تغذیه می‌شوند.

که در کل مناطق – و در صورت لزوم بر روی یک کشور – کوه‌هایی از ژرفا را بیرون می‌کشند. در جنگ، که زمانی مانند یک مزرعه‌ی باز بود و اکنون کاملاً مانند شهرها – و حتی مانند یک ساختمان عظیم – است، به سختی می‌توان مردان را دید. منظره‌ی فردا، منظره‌ی رنج و عذاب است. خردمندان تلاش‌های خنده‌داری می‌کنند تا مشخص کنند چه چیزی ممکن است در اعصار آینده، علت پایان جهان مسکونی باشد. آیا یک دنباله‌دار، کاهش آب یا انقراض خورشید، بشریت را نابود خواهد سالن آرایشگاه در تهران سالن آرایشگاه در تهران کرد؟ آنها محتمل‌ترین و نزدیکترین علت – خودکشی – را فراموش کرده‌اند. کسانی که می‌گویند «جنگ همیشه وجود خواهد داشت»، نمی‌دانند چه می‌گویند.

آنها گرفتار بیماری درونی رایج کوته‌بینی هستند. آنها خود را سرشار از عقل سلیم و صداقت می‌دانند. در واقع، آنها ذهنیت ناشیانه و محدود خودِ آدمکشان را آشکار می‌کنند. مبارزه‌ی بی‌شکل عناصر، زمانی که انسان‌ها خود را کشته‌اند، دوباره بر روی زمینِ سوخته آغاز خواهد سالن زیبایی در تهران شد، زیرا برده بوده‌اند، زیرا به چیزهای یکسانی باور داشته‌اند، زیرا شبیه هم بوده‌اند. فریادی از سر ناامیدی سر می‌دهم و انگار غلت زده‌ام و آن را در بالش خفه کرده‌ام. همه چیز دیوانگی است.

پروتئین تراپی در زعفرانیه و هیچ‌کس جرأت نمی‌کند برخیزد و بگوید که همه چیز دیوانگی نیست، و آینده نیز چنین به نظر نمی‌رسد – به سان خاطره‌ای مهلک و تغییرناپذیر. اما چند نفر خواهند انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که در مواجهه با سیل جهانی که در پایان مانند آغاز خواهد بود، جرأت کنند و فریاد بزنند «نه!» و این مسئله وحشتناک و انکارناپذیر را اعلام کنند: «نه! منافع مردم و منافع همه اربابان فعلی آنها یکسان نیست. در دوران باستان جهان، دو نژاد دشمن وجود داشته بهترین سالن زیبایی در تهران است – بزرگ و کوچک. متحدان بزرگ، برخلاف ظاهرشان، خود بزرگ هستند.