آرایشگاه زنانه حوالی میدان انقلاب

آرایشگاه زنانه حوالی میدان انقلاب ما به سمت هرمیتاژ حرکت کردیم، البته نه بدون کمی رنج روحی، زیرا فیتز بیچاره تنها با یک کتلت تنها می‌ماند که حاضر به خوردن آن هم نبود. در واقع، وقتی ما رفتیم، او از لندن برنگشته انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، جایی که بیشتر روز را با مشورت با وکلایش گذرانده بود. در هرمیتاژ جمع شده بودند و ما به موقع رسیدیم، تقریباً همه اعضای گروه که انتظار داشتیم ملاقات کنیم، همان‌هایی بودند که انتظار داشتیم. کاوردیل، براست، جودی، که هنوز از مهمان‌نوازی همسایه‌مان، کشیش و لاوینیا، لورا گلندینینگ، و خانم جوزیا پی. پرکینز، لذت می‌بردند. همچنین، به عنوان کسی که خانه‌اش نوعی واسطه به آن دنیای بزرگتری بود که قلعه مظهر آن بود.

سالن زیبایی : میز شام خانم کتسبی توسط پسر کوچکتر و عروس خاندان دوک مزین شده بود. خوش‌خلقی حکمفرما بود. حتی می‌توان گفت که در جریان فرآیند خوشایندِ فروخوردنِ غذا، به نوعی بدرفتاری دوستانه تبدیل می‌سالن زیبایی در تهران شد. فضایی از مدارا بر همه چیز حاکم بود. اگر گذشته‌ها واقعاً گذشته نبودند، تا حدودی گذشته بودند.

آرایشگاه زنانه حوالی میدان انقلاب

حداقل این بخش خاص از شکار کراکانتورپ در مسیر درستِ تبدیل شدن دوباره به یک خانواده شاد و متحد بود. افشای هویت «مرغ طوفانی» تأثیر جادویی بر انبوهی از احساسات جریحه‌دار شده داشت. اکنون تقریباً همه احساس می‌کردند که می‌توان بدون هیچ گونه قربانی کردن جدی کرامت شخصی، همه را بخشید.

پذیرفته شده بود که روحیه بزرگی از هر دو طرف نشان داده شده بهترین سالن زیبایی در تهران است، اما در شرایط خاص و ویژه، نمایش بزرگواری مسیحی ضروری بود. ایرن از نظر اخلاقی و شرارت‌آمیزی اشتباه می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد – این عبارت از خانم کتسبی است – که این راز را به این خوبی پنهان می‌کرد. البته «صاحب سیرک» کسی را فریب نداده بود: برای ایرن صرفاً کودکانه بود که حتی برای یک لحظه هم فکر کند که او چنین کاری خواهد کرد؛ و اینکه او سعی کند «امتیازی» از آن شخصیت کودکانه به دست آورد، قطعاً بچگانه بود. اما به نظر هیئت منصفه متشکل از زنان سرپرست خانوار، به علاوه خانم لورا گلندینینگ که به طور ویژه انتخاب شده بود.

به شدت احساس می‌شد که ایرن کاملاً بازی را انجام نداده است. بانوی بزرگ، در حالی که از جایگاه مخصوص خود سخن می‌گفت ، در حالی که تکه‌ای نان در یک دست و تکه‌ای ماهی شکم پر روی چنگال در دست دیگر داشت، گفت: «فرزندم، وقتی در نظر می‌گیرم که من اولین معلم سرخانه‌ی شوهرت را انتخاب کردم، فردی کاملاً فرهیخته، از مکتب انجیلیِ درست و حسابی و نسبتاً قدیمی، احساس می‌کنم که از نظر اخلاقی و شرارت‌آمیزی اشتباه کردی که هویت پرنسس عزیز را از من پنهان کردی . » نور وجودم در حالی که با متانت با شراب شری‌اش بازی می‌کرد، گفت: «اما مری، من خودم تا تقریباً یک هفته بعد از آتش‌سوزی نمی‌دانستم او کیست.» بانوی بزرگ نانش را پیچید و چنگالش را زمین گذاشت، با حالتی تقریباً شبیه به آنچه که تنها می‌توان آن را شکوه و جلال توصیف کرد.

با التماس پرسید: «می‌خواهی باور کنم وقتی شب آتش‌سوزی او را به خانه‌ات بردی، واقعاً و از صمیم قلب باور داشتی که او فقط همسر نویل است؟» «بله، مری،» این را شادی روزهای من گفت، «من واقعاً و از صمیم قلب باور داشتم که او خودِ سیرک است – منظورم این است که، او فقط خانم فیتز بود.» ناباوری عمومی، که در خلال آن جورج کتسبی خیلی مودبانه از پسر کوچکتر پرسید که آیا از روزش لذت برده است یا نه. پسر کوچکتر با اطمینان خاطر گفت: «از وقتی که پنج سال پیش آن مشتری قدیمی را بدون برس در دیپول گورس پیدا کردیم.

آرایشگاه زنانه حوالی میدان انقلاب هیچ روزی اینقدر لذت نبرده بودیم، فردا ساعت یازده و پانزده دقیقه.» استاد بزرگوار با لحنی شیهه مانند گفت: «یازده و بیست دقیقه، پسرم. حافظه‌ات داره ضعیف می‌شه.» صدای سازش‌ناپذیر از انتهای میز گفت: «ایرن، نمی‌توانم و به خودم اجازه نمی‌دهم باور کنم که تو قبل از آتش‌سوزی در آن راز نبودی.» خانم جوزیا پی. پرکینز گفت: «ایرنه، به تفنگداران دریایی بگو.» خانم لورا گلندینینگ گفت: «نمی‌دانم دفعه‌ی بعد از ما چه چیزی را می‌خواهد که باور کنیم.» همسر کشیش گفت: «راستی چی!» لیدی فردریک تأیید کرد: «این طبیعت بشر نیست.» ستاره سرنوشتم با برق شومی از چشمان آبی چینی گفت: «بسیار خب، پس می‌توانی از اودو بپرسی.» «اُدو!» از تلاش برای بازتولید فاجعه‌ی تحقیری که میز را فرا گرفته بود، دست می‌کشم. «اُدو به اندازه‌ی تو بد است، اگر نه بدتر. او از همان اول می‌دانست.

میدان انقلاب

او می‌دانست چه زمانی سفیر ایلریان شخصاً به کالسکه و اسب‌ها آمد و او را با ماشینش آورد؛ او می‌دانست چه زمانی او آن شب در هتل ساووی، اِوِلین عزیز را با چنان لذتی مسخره سالن آرایشگاه در تهران کرد.» خانم آربوتناتِ شکست‌ناپذیر گفت: «اگر این کار را کرده باشد چه؟ او به من نگفت. تو الان گفتی، اودو؟» با قیافه‌ای سیاستمدارگونه به همراهان اطمینان دادم که هویت خانم فیتز تا چند روز پس از ورودش به خانه دیمپسفیلد برای حاکم مستبد خانه‌مان فاش نشده است. خانم کتسبی گفت: «من مجبورم حرفت را باور کنم، اودو. اما توجه داشته باشید که این کار را فقط از روی اصول انجام می‌دهم.» به نوعی به نظر می‌رسید که این جمله‌ی مرموز به شادی و نشاط حاضرین در سفره کمک کرد.

وقتی پسر کوچکتر، که ظاهراً منتظر فرصت بود، وارد گفتگو سالن زیبایی در تهران شد، شور و شوق بیشتر شد. او گفت: «اُدو آربوتنات، نماینده مجلس، انتظار دارم وقتی دیک ببیند با دیوارش چه کار کرده‌اید، از شما شکایت کند. به هر حال، باید شکایت کنم.» استقبال گرمی که از این حادثه شد، روشن ساخت که این حادثه به یک رویداد تاریخی تبدیل شده است. گفتم: «به فرمان سلطنتی؛ و فکر می‌کنی یک عضو عادی چه شانسی در برابر اراده‌ی استبدادی پدر قومش دارد؟» «یک بی‌احترامی فاحش. یک عمل خرابکارانه. پاستلویت می‌گوید…» «پاستلویت یه احمقه.» «پوستلویت هر چه که باشد، تو را تبرئه نمی‌کند.

او می‌گوید که شما همه از سوسیالیسمِ به‌شدت زننده‌ای حرف می‌زنید، و کاملاً حق داشت که کتاب را به شما ندهد.» «تکرار می‌کنم، فردریک، که پوستلویت احمق بهترین سالن زیبایی در تهران است. اگر پوستلویت‌های زمین برای یک لحظه فکر کنند که فاتحان رودووا با بی‌ادبی طرف دیگر صورت خود را به سمت او برمی‌گردانند، هر چه زودتر خلاف این را بفهمند.

آرایشگاه زنانه حوالی میدان انقلاب برای خودشان و کسانی که به آنها خدمت می‌کنند بهتر خواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.» «بشنوید، بشنوید و هورا بکشید»، این را دوست کوچک و شجاع من، خانم جوزیا پی. پرکینز، گفت، با وجود اینکه بانوی بزرگ او را با چشم شمالی شکست‌ناپذیرش نشانه گرفته بود.