سالن زیبایی زرین سعادت آباد

سالن زیبایی زرین سعادت آباد من که در آن شلوغی و هیاهوی نامنظمی که یکی‌یکی از آن جدا می‌شدیم، به گشت و گذار در آن مکان پرداختم و با شلوار قرمز و لباس‌های غیرنظامی و یک کت آبی بر روی بازویم از آن بیرون آمدم؛ و جرات نداشتم کلاه یا کلاه نظامی‌ام را که در دست داشتم، بر سر بگذارم. همه ما لباس‌های یکسانی پوشیده‌ایم. به دیگران نگاه می‌کنم چون نمی‌توانم به خودم نگاه کنم، و بنابراین خودم را کم‌نور می‌بینم. با حالتی گرفته، در روشنایی دلگیر شمع، در بیابان کسالت‌بار سالن غذاخوری، خورش می‌خوریم.

سالن زیبایی : سپس، ظرف‌های غذایمان تمیز شده، به حیاط بزرگ، خاکستری و راکد می‌رویم. درست زمانی که به داخل آن می‌ریزیم، صدای بسته شدن دروازه و محکم شدن زنجیر شنیده می‌شود. یک نگهبان مسلح جلوی دروازه بالا و پایین می‌رود. بیرون رفتن ممنوع بهترین سالن زیبایی در تهران است، زیرا خطر محاکمه نظامی وجود دارد. به سمت غرب، فراتر از سرزمینی نامشخص، ایستگاه مدفون را می‌بینیم که مانند یک کارخانه قرمز و دود می‌کند و برق‌های زنگ‌زده‌ای از خود ساطع می‌کند.

سالن زیبایی زرین سعادت آباد

در طرف دیگر، گودال یک خیابان قرار دارد؛ و در گودی گسترده آن، نقاط روشن چند پنجره و درخشندگی یک مغازه دیده می‌شود. در حالی که صورتم بین میله‌های دروازه است، به این انعکاس زندگی دیگر نگاه می‌کنم؛ سپس به راه پله سیاه، راهرو و خوابگاه برمی‌گردم، من که چیزی هستم و در عین حال هیچ نیستم، مانند قطره‌ای آب در رودخانه. * * * * * * ما خودمان را روی کاه و در پتوهای نازک دراز می‌کنیم. من سرم را روی بقچه لباس‌های شخصی‌ام می‌گذارم و به خواب می‌روم.

صبح دوباره خودم را پیدا می‌کنم و از یک رویای طولانی – که در عین حال غیرقابل نفوذ انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود – بیرون می‌ریزم. همسایه‌ام روی کاه خود نشسته و موهایش روی بینی‌اش ریخته و مشغول خاراندن پاهایش است. خمیازه می‌کشد و اشک می‌ریزد و به من می‌گوید: «من خواب خودم را دیده‌ام.» * * * * * * چند روز از پی هم گذشت. ما در سربازخانه‌ها زندانی ماندیم، بی‌خبر. تنها وقایع، وقایعی بودند که روزنامه‌ها صبح از دروازه‌ها به ما می‌دادند. جنگ خیلی کند پیش می‌رفت؛ خودش را بی‌حرکت می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، و ما – ما بین حضور و غیاب، رژه‌ها و گاهی اوقات لباس‌های نظافت، هیچ کاری نمی‌کردیم.

نمی‌توانستیم به شهر برویم و منتظر عصر می‌ماندیم – ایستاده، نشسته، در سالن غذاخوری (که هیچ‌وقت خالی به نظر نمی‌رسید، بوی تندی آن را پر کرده بود)، در پله‌های تاریک و راهروهای تیره به تیرگی آهن، یا در حیاط، یا تا دروازه‌ها، یا آشپزخانه‌ها، که آخری‌ها در پشت ساختمان‌ها بودند، پرسه می‌زدیم و در طول روز به نوبت بوی تفاله قهوه و چربی می‌دادیم. گفتیم شاید، بدون شک، باید تا آخر جنگ آنجا بمانیم. با خودمان کلنجار رفتیم. وقتی به رختخواب رفتیم، از بی‌حرکت ایستادن یا خیلی آهسته راه رفتن خسته شده بودیم. دوست داشتیم به جبهه برویم. مارکاسن که در دفتر شرکت مستقر بود.

هیچ‌وقت دور نبود و در سکوت مراقب ما بود. یک روز به خاطر اینکه در زمانی غیر از زمانی که روی تابلو نوشته شده بود، آب دستشویی را باز کرده بودم، به شدت مورد سرزنش او قرار گرفتم. وقتی متوجه شدم، مجبور شدم جلویش آماده‌باش بایستم. با لحنی خشن از من پرسید که آیا سواد خواندن دارم، از تنبیه صحبت کرد و اضافه کرد: «دیگر این کار را نکن!» این حرف‌های رکیک، که شاید در کل موجه بود، اما پترولوسِ قبلی با بی‌ملاحظگی بیان کرد، مرا عمیقاً تحقیر کرد و تمام روز غمگین ماندم. چند اتفاق دیگر به من نشان داد که دیگر به خودم تعلق ندارم. * * * * * * یک روز، بعد از رژه صبحگاهی، وقتی گروهان داشت کارش را تمام می‌کرد.

یک پاریسی از دسته ما پیش مارکاسن رفت و از او پرسید: «آجودان، ما می‌خواهیم بدانیم که آیا قرار است برویم یا نه.» افسر حرفش را بد برداشت کرد. «دانستن؟ همیشه خواستن دانستن!» فریاد زد؛ «این خواستن دانستن در فرانسه یک بیماری است. خوب در سرتان فرو کنید که نخواهید دانست ! ما دانستن را برای شما انجام خواهیم داد! کلمات تمام شده‌اند. چیز دیگری در حال شروع است، و آن انضباط و سکوت است.» شور و شوقی که برای رفتن به جبهه داشتیم، ظرف چند روز فروکش کرد.

یکی دو مورد طفره رفتنِ کاملاً مشخص، مسری بود و این جمله بارها و بارها شنیده می‌سالن زیبایی در تهران شد: «تا وقتی بقیه طفره می‌روند، من هم باید خیلی خنگ باشم که این کار را نکنم.» اما جمعیت زیادی بودند که هرگز چیزی نگفتند. بالاخره یک پیش‌نویس نیروی کمکی ارسال شد؛ پیر و جوان بی‌قاعده – فهرستی که در دفتر در میان الاکلنگ دسیسه‌ها تهیه شده بود.

سالن زیبایی زرین سعادت آباد اعتراضات بالا گرفت و دوباره به آرامش انبار بازگشت. چهل و پنج روز آنجا ماندم. نزدیک به اواسط سپتامبر، اجازه داشتیم بعد از شام و یکشنبه‌ها هم بیرون برویم. عصرها به شهرداری می‌رفتیم تا اعلامیه‌های آنجا را بخوانیم؛ مثل باران یکنواخت و خسته‌کننده بودند.

زرین سعادت آباد

بعد من و یکی از دوستانم به کافه می‌رفتیم، قدم‌هایمان را مرتب برمی‌داشتیم، دست‌هایمان را به طور مشابه تکان می‌دادیم، کلماتی رد و بدل می‌کردیم، بیکار بودیم و به طور مبهم به دو مرد تقسیم می‌شدیم. یا در یک بدن وارد آن می‌شدیم که مرا منزوی می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. سالن کافه همان بوهای فونتان را در خود جای داده بود؛ و در حالی که من آنجا می‌ماندم، در صندلی نرم فرو رفته بودم، چکمه‌هایم روی کف کاشی‌کاری شده ساییده می‌شد، چشمم به سنگ مرمر سفید بود، مثل نواری از یک رویای طولانی گذشته، خاطره‌ای ناچیز که مرا در بر گرفته بود.

آنجا برای ماری نامه می‌نوشتم و دوباره نامه‌هایی را که از او دریافت می‌کردم می‌خواندم که در آنها نوشته بود: «از وقتی که نبودی هیچ چیز تغییر نکرده است.» یک روز یکشنبه، وقتی روی نیمکتی در میدان ولو شده بودم و زیر آسمان خالی خمیازه می‌کشیدم، زن جوانی را دیدم که از آنجا رد می‌شد. به دلیل شباهت ظاهری، به زنی فکر کردم که عاشقم شده بود. به یاد دورانی افتادم که زندگی، زندگی بود، و آن بدن زیبا و نوازشگرِ روزگاری. به نظرم رسید که او را در آغوش گرفته‌ام، آنقدر نزدیک که نفسش را، مانند مخمل، روی صورتم حس می‌کردم.

در یک بازدید، نگاهی اجمالی به کاپیتان انداختیم. یک بار صحبت از اعزام نیروی جدید به جبهه سالن زیبایی در تهران شد، اما شایعه‌ای دروغ انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. بعد گفتیم: «ما هرگز جنگی نخواهیم داشت» و این مایه آسودگی خاطر بود. اسمم در لیست اعزامی که روی دیوار نصب شده بود، برق زد. اسمم را در رژه صبحگاهی خواندند و به نظرم رسید که این تنها اسمی بهترین سالن زیبایی در تهران است که خوانده‌اند. وقت نداشتم آماده شوم. عصر روز بعد، دسته ما از طریق دروازه کوچک از پادگان خارج شد. فصل یازدهم در انتهای دنیا «ما به آلزاس می‌رویم.» آن که اطلاعات بیشتری داشت.

سالن زیبایی زرین سعادت آباد بلندتر گفت: «به سوی سام». سی و شش ساعت روی کف یک کامیون حمل دام سفر کردیم، در حالی که در میان کوله پشتی‌ها، کیسه‌ها، سلاح‌ها و بدن‌های خیس، گیر کرده و فلج شده بودیم.