سالن زیبایی در مرزداران تهران

آیا آنها به طرز ناامیدکننده‌ای نابود شده بودند؟ با این فکر نفسش بند آمد. حداقل او آزاد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، و هر اتفاق دیگری که ممکن بود بیفتد، او هرگز غیر از این نمی‌بود. هرگز نباید مکر زن او را مسحور کند، هرگز نباید آرزوی خانه و عشق و تداوم نژاد و نام او را فریب دهد. او تنها به سمت دروازه‌های صبح ابدی قدم می‌زد و در آن سوی دروازه منتظر او می‌ماند و روح او را بر بال‌های عشق جاودانه‌اش تا بی‌کران‌ترین مرزها حمل می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. ۹۱از اثیر، جایی که هیچ تله یا محیط زمینی نمی‌توانست آنها را تعقیب یا آزار دهد.

سالن زیبایی : و در درخشش نور اختری، او را از آن خود می‌دانست و خود را برای همیشه و ابد به او می‌سپرد. نامه الن، شور و اشتیاقی را که ده سال در اعماق روح دیوید مورنینگ حبس شده بود، آزاد کرد و آن مرد را تسخیر کرد و با درد و رنجی تلخ و تپش‌هایی از لذت وجدآمیز بر او چیره سالن زیبایی در تهران شد. گونه‌هایش از اشک ناامیدی خیس شده بود و دوباره در اعماق وجودش از شادی خندید و نامه را با بوسه پوشاند. «او عاشق من بود، عزیزم، عزیز دلم، عاشق من بود!» او فریاد زد. «شاید هنوز هم عاشق من باشد!» و دوباره قلبش به شدت تپید. «ده سال او بدون همسر ماند. اما دیروز با این نجیب‌زاده آلمانی، بارون فون اولاو، ازدواج کرد.

مطمئناً عشق نمی‌توانست او را به این وصلت سوق دهد. مطمئناً با طبیعتش نمی‌توانست عشق اولش را فراموش کند. او از سکوت و بی‌تفاوتی ظاهری مردی که واقعاً دوستش داشت، خشمگین، تحقیر و خشمگین شد، و بنابراین به دلایلی که در جامعه کاملاً رایج بهترین سالن زیبایی در تهران است، ازدواج کرد.» آیا این پیوند ناگسستنی بود؟ آیا نمی‌توانست گسسته شود؟ آیا ممکن نبود که هنوز خوشبختی برای معشوقش و خودش روی این زمین در انتظار باشد؟ او اکنون اهرمی را که جهان را به حرکت در می‌آورد، در اختیار داشت.

آیا نباید از این قدرت برای معشوقش و برای خودش، و همچنین برای منفعت بشریت، استفاده می‌کرد؟ این بارون آلمانی که بود که او باید در مقابلش می‌ایستاد؟ صدها بارون وجود داشت، اما فقط یک نفر مالک معدن مورنینگ بود. او… ۹۲از میلیون‌ها میلیون استفاده کند تا النش را به آغوشش بیاورد. ناپلئون ژوزفین را طلاق داد و با ماریا لوئیزا ازدواج کرد. سزار یک همسر را کنار گذاشت و با همسر دیگری ازدواج کرد. داوود، اوریا را در خط مقدم نبرد قرار داد. بسیاری از پادشاهان از قدرت خود برای تنظیم روابط داخلی خود و رعایایشان به دلخواه خود استفاده کرده بودند. او پادشاهی قدرتمندتر از داریوش بود.

او ارتش‌هایی بزرگتر از هر ارتشی که بناپارت فرماندهی می‌کرد، اداره می‌کرد. نه قیصر و نه رومانوف‌هایی که بر تخت امپراتوری خود تکیه زده بودند، نمی‌توانستند قدرتی به بزرگی دیوید مورنینگ اعمال کنند. او به ارتش‌های طلایی‌اش فرمان می‌داد که به اربابشان خدمت کنند. والپول صادقانه گفته بود که «هر انسانی بهایی دارد» و بارون فون اولاو احتمالاً بهایی داشت. این هلندی صاحب‌نام چند میلیون برای همسرش برمی‌داشت؟ ده؟ پنجاه؟ صد؟ هزار؟ – او باید این میلیون‌ها را بارها و بارها چند برابر می‌کرد. مورنینگ با دیدن این خیال عجیب و غریب لبخندی تلخ زد. فون اولاو آرزوی سفارت آمریکا را داشت. شاید او طمع‌کار نبود، بلکه جاه‌طلب بود.

بسیار خوب، او از هوهنزولرن می‌خواست که در ازای تسلیم همسر آمریکایی بارون، چهره‌های او را برای مناصب و نشان‌ها و رتبه‌هایی که به او اعطا می‌شد، معرفی کند. در صورت لزوم، بدهی ملی آلمان را پرداخت می‌کرد. یا برای بارون یک پادشاهی می‌خرید. همیشه تاج و تخت‌هایی برای فروش به صورت نقدی یا با اعتبار تأیید شده در کشور دانوب وجود داشت. تاج و تخت سرویا تازه در بازار بود و حتی تاج و تخت اسپانیا یا پرتغال را هم می‌شد خرید. شاید بارون عاشق همسرش بود.

چطور می‌توانست ۹۳آیا دوست داشتنش کمکی می‌کرد؟ لعنت به او، چه حقی داشت که او را دوست داشته باشد؟ اگر مورنینگ از الگوی مزمورنویس تقلید می‌کرد و باعث بیوه شدن بارونس فون اولاو می‌شد، چه؟ پول این کار را انجام می‌داد، و هیچ‌کس عاقل‌تر از این نبود. هیچ‌کدام؟ آه، در مورد خدایی که بر جهان‌ها حکومت می‌کند و ابدیت را هدایت می‌کند، خدایی که در داوود مورنینگ انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و بخشی از او بود، خدایی که مجازات می‌کند و ترحم می‌کند.

سالن زیبایی در مرزداران تهران خدایی که داوود را زد، سزار را به زمین زد، ناپلئون را به مرگ تبعیدی و هنری تودور را به قرن‌ها بدنامی دچار سالن آرایشگاه در تهران کرد، چه می‌توان گفت؟ اگر مورنینگ از طریق ظلم به دیگری، از طریق ظلم به وجدان سلطنتی و بی‌طرف خود، آغوش الن خود را به دست می‌آورد، در بوسه‌های او تلخی و در روح او رنج وجود داشت؛ آنها ناقص و زنجیر شده به دروازه‌های مرگ می‌رفتند.

مرزداران تهران

در سرزمین دیگر دیگر هرگز یکدیگر را ملاقات نمی‌کردند. و ذره ذره و دقیقه به دقیقه، اهرومادس و اهریمن برای روح داوود مورنینگ می‌جنگیدند. روحِ سیاه‌پرِ تاریکی و جوهرِ زره‌پوشِ نقره‌ایِ نور در امتداد خطوط بهشت ​​و جهنم نبرد کردند و نور پیروز سالن زیبایی در تهران شد و تاریکی از باروها به بیرون رانده شد و آرامش و قدرت به روح دردمند رسید. او منتظر می‌ماند. او حتی با احترام گذاشتن به او، آرامشش را به خطر نمی‌انداخت. هیچ توضیحی نمی‌داد.

او منتظر می‌ماند، منتظر فرمان پدر، منتظر ساعت ملاقات با افتخار. اگر روی زمین اتفاق می‌افتاد، خب؛ اگر فقط به کمک مرگ اتفاق می‌افتاد، باز هم خوب، زیرا «زندگی کوتاه است اما عشق جاودانه است». در سرزمین دیگر، سازگاری‌های مجددی وجود خواهد داشت و هر روحی که واقعاً در اینجا جفت نشده باشد، ۹۴جفت حقیقی خود را آنجا خواهد یافت، در جفت‌گیری‌ای که هیچ قدرتی نباید مانع آن شود و هیچ مرگی نباید آن را محدود کند، بلکه باید تا زمانی که سیارات در مدارهای خود گردش می‌کنند.

سالن زیبایی در مرزداران تهران پایدار بماند. او از کجا این را می‌دانست؟ نه از طریق هیچ مدرکی که به حواس مادی ارائه شده باشد و نه از طریق هیچ منطقی از مکاتب. این حس معنوی انسان بهترین سالن زیبایی در تهران است که زندگی معنوی او را درک می‌کند. هیچ کشیشی نمی‌تواند شهود خود را به او بدهد، هیچ مسخره‌کننده‌ای نمی‌تواند آنها را از او بگیرد، و پرسش‌های غرغروانه علم چیزی جز یاوه‌گویی‌های دوران کودکی در حضور باشکوه روح نیست.