سالن آرایش در سعادت آباد

سالن آرایش در سعادت آباد سوراخی روی پیشخوانش وجود دارد که پول را داخل آن می‌ریزد. خانه‌اش از صبح تا شب پر از پول بهترین سالن زیبایی در تهران است. میم می‌گوید: «او یک تله‌ی پول است.» می‌گویم: «او پولدار است.» بریزبیل با تمسخر گفت: «و وقتی اینو گفتی، هرچی که باید می‌گفتی رو گفتی. چرا، ای مغرور لعنتی، تو فقط یه بدبخت بی‌عرضه‌ای، مثل همه ما رفقا، اما مگه تو هم ایده‌های یه مغرور رو نگرفتی؟» بی‌صبری‌ام را نشان می‌دهم. این درست نیست، و بریزبیل با نفرتی که بی‌هدف، چه اتفاقی و چه از دست رفته، نثارم می‌کند، بیشتر آزارم می‌دهد.

سالن زیبایی : و بیشتر به این دلیل که خودش هم آشکارا تحت تأثیر رویکرد این مرد ثروتمندتر از بقیه قرار گرفته است. یاغی چشم‌های تیزبینش را باز می‌کند و مثل بقیه‌ی ما، با بزرگ‌تر شدن آن مرد بزرگ، دوباره سکوت می‌کند.

سالن آرایش در سعادت آباد

عمه‌ام زیر لب زمزمه می‌کند: «خانواده‌ی بونئا حتی ثروتمندتر هم هستند.» آقای فونتان از درِ باز عبور می‌کند و ما می‌توانیم صدای نفس‌های مرد فربه و گوشه‌گیر را بشنویم. به محض اینکه پالتوی بزرگی را که مانند پوست یک پوست‌پاکی‌درم او را پوشانده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود.

با خود برد و ناپدید سالن زیبایی در تهران سالن زیبایی در تهران شد، بریزبیل شروع به غرش سالن آرایشگاه در تهران کرد: «چه پوزه بلندی! دیدیش، ها؟ آرواره‌هایی که از گوش‌هایش بیرون می‌زند را دیدی، ها؟ دقیقاً شبیه یک گراز!» سپس با فورانی از شادی عامیانه اضافه می‌کند: «خوشبختانه، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که خیلی زود همه چیز از هم بپاشد!» او به تنهایی می‌خندد. میم می‌رود و جدا می‌نشیند. او از بریزبیل، که مظهر حسادت، بدخواهی و زمختی است، متنفر است. و همه از این عروسک خیمه‌شب‌بازی هم به خاطر مستی و تصورات خودخواهانه‌اش متنفرند.

با این حال، وقتی کاری از او می‌خواهید، صبح یکشنبه را برای تماس انتخاب می‌کنید و آنجا می‌مانید، با این آگاهی که دیگران را ملاقات خواهید کرد. این به یک سنت تبدیل شده است. بنوا در حالی که خودش را در چارچوب در قاب گرفته می‌گوید: «آنها می‌خواهند آنتوانت کوچولو را درمان کنند.» بنوا مثل روزنامه است. کسی که هیچ اتفاقی برایش نمی‌افتد، فقط زندگی می‌کند تا آنچه را که برای دیگران اتفاق می‌افتد، اعلام کند. میم فریاد می‌زند: «می‌دانم، آنها امروز صبح به من گفتند. خیلی‌ها همین امروز صبح ساعت هفت می‌دانستند. یک پزشک بزرگ و معروف برای شکار به خود قلعه می‌آید و فقط چشم‌ها را درمان می‌کند.» زنی که تازه وارد شده بود.

آهی کشید و گفت: «فرشته کوچولوی بیچاره!» بریزبیل با عصبانیت و دعوا مداخله می‌کند: «بله، می‌گویند که همیشه قرار است بچه را درمان کنند. بدشانسی برای آنها! چه کسی به او اهمیت می‌دهد؟» دو زن خشمگین، همزمان پاسخ دادند: «همه این کار را می‌کنند!» بریزبیل با بدجنسی گفت: «و در همین حال، دارد قورتش می‌دهد.» و یک بار دیگر ضرب‌المثل همیشگی‌اش را – که مثل شعار یک جلسه عمومی، پرطمطراق و احمقانه بود – با دهانش می‌جود: «او قربانی جامعه است!» آقای جوزف بونئاس به بریزبیل آمده است و این کار را با رضایت انجام می‌دهد، زیرا از معاشرت با مردم محله ابایی ندارد.

در اینجا نیز آقای پوکارد و کریون، با صورت تراشیده و پوست براق و کشیده‌اش، و چند نفر دیگر حضور دارند. در میان آنها، یکی از چهره‌های برجسته، آقای میلواک است که با خجالت و احترام دقیق به رسم و رسوم، هنگام عبور از آستانه، کلاه خود را از سر برداشت. او فقط یک کارمند نسخه‌برداری در کارخانه است؛ او پارچه کتانی بسیار کهنه و مشکوک و یک ژاکت ضعیف و بی‌کیفیت می‌پوشد که برای همه مناسبت‌ها می‌پوشد. آقای ژوزف بونئاس مرا شگفت‌زده می‌کند. نیمرخ ظریفش، تیرگی بی‌روح لباس صبحگاهی‌اش و برق دستکش‌های سیاهش که مستطیل کوچک سیاهی با لبه‌های طلاکاری‌شده را در خود جای داده‌اند، چشمانم را به خود جلب می‌کند.

او هم کلاهش را برداشته است. بنابراین من هم، در گوشه‌ی خودم، با احتیاط کلاهم را برمی‌دارم. او مرد جوانی است، فرهیخته و برجسته، که با ظرافت ذاتی‌اش همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با این حال، او علیل و رنجور از آبسه است. هیچ‌وقت او را نمی‌بینید، مگر اینکه گردنش متورم شده باشد، یا مچ‌هایش با برآمدگی وحشتناکی بزرگ شده باشند. اما بدن بیمار، هوشی درخشان و سالم را در خود جای داده است. من او را تحسین می‌کنم زیرا متفکر و پر از ایده است و می‌تواند بی‌عیب و نقص خود را بیان کند. اخیراً او درسی در جامعه‌شناسی به من داد، که به پیوندهای بین فرانسه امروزی و فرانسه سنتی اشاره می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد.

سالن آرایش در سعادت آباد درسی در مورد ریشه‌های ما که وضوح آشکار آن برای من الهام‌بخش بود. من به دنبال همنشینی با او هستم؛ من تلاش می‌کنم از او تقلید کنم، و مطمئناً او نمی‌داند که چقدر بر من تأثیر دارد. همه با دقت به حرف‌هایش گوش می‌دهند، در حالی که او می‌گوید به فکر تشکیل یک انجمن جوانان در ویویه است.

سعادت آباد

سپس با من صحبت می‌کند: «هرچه جلوتر می‌روم، بیشتر متوجه می‌شوم که همه انسان‌ها به نزدیک‌بینی مبتلا هستند. آنها فراتر از نوک بینی خود را نمی‌بینند و نمی‌توانند ببینند.» «بله،» گفتم. پاسخ من نسبتاً کوتاه به نظر می‌رسد، و سکوتی که پس از آن حاکم می‌شود، آن را بی‌رحمانه تکرار می‌کند.

بدون شک برای او نیز چنین به نظر می‌رسد، زیرا او با دیگر همصحبت‌ها وارد بحث می‌شود، و من در تاریکی غار بریزبیل احساس سرخ شدن می‌کنم. کریلون با بریزبیل در مورد بازسازی اخیر یک کلاه قدیمی بحث می‌کند، کلاهی که مدام به هم می‌دهند و با شور و شوق بررسی‌اش می‌کنند. کریلون نشسته است، اما چشمانش را به آن دوخته است. او با تمام وجودش در بحث شرکت می‌کند. حرفه‌ی فروتنانه‌ی او به عنوان یک قصاب، تعرفه‌ی ثابتی را مجاز نمی‌داند و او کاملاً تنهاست و از ارزش کارش دفاع می‌کند. با مشت‌هایش پارچه‌ی خاکستری راه‌راه را روی زانوهایش می‌کوبد و موهایی که به طور انبوه دور گردن بزرگش رشد می‌کنند.

به او حالتی شبیه به گردن یک گراز وحشی می‌دهند. او با شکایت می‌گوید: «بهت می‌گم اون نمد چی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. بارون بود، بارون شدید، که غرقش کرده بود. بهت می‌گم اون نمد فقط مثل یه دستمال کثیف بود. این نشون دهنده چیه – در جوشش بخار، در چسبناک شدن، و در گذر زمان؟» آقای جاستین پوکارد با سه همراهش صحبت می‌کند که کلاه به سر دارند و با تمام وجودشان گوش می‌دهند. او با زبان پرطنین خود آنها را در مورد ادغام مالی و صنعتی بزرگی که برنامه‌ریزی کرده بهترین سالن زیبایی در تهران است، سرگرم می‌کند.

سالن آرایش در سعادت آباد هیجان سوداگرانه‌ای شرکت را به وجد می‌آورد. کریلون با تعجب می‌گوید: «این کار اوضاع را بهتر می‌کند!» لحظه‌ای از فکر کردن به کلاه منصرف می‌شود.