سالن آرایش در تهرانپارس

سالن آرایش در تهرانپارس گیج و مبهوت در دفترم نشسته بودم و نگران و متحیر از بسیاری از مسائل مربوط به این افراد بودم که به نظر می‌رسید امور و زندگی‌شان ناگهان با زندگی من گره خورده بهترین سالن زیبایی در تهران است. یکی از نگرانی‌هایم سندی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که پیش رویم بود، وصیت‌نامه کسیدی: «من همه چیز را کاملاً به مری مالاندین می‌دهم» و من را به عنوان وصی او معرفی کرده بود. از اولین مصاحبه خیلی می‌ترسیدم – در واقع آنقدر که خانم چانسی را هم با خودم بردم. هیکل بلند و سیاه و رنگ‌پریدگی مفرط چهره‌اش دلم را به درد آورد.

سالن زیبایی : اما حضور مولی کوچولو که از لحظه ورودم به اتاق تا وقتی که خانم مالاندان او را فرستاد، کنارم ماند، خیالم را راحت سالن آرایشگاه در تهران کرد. من قبلاً هدفم از دعوت را وقتی مولی را فرستاد، اعلام کرده بودم و داشتم دوباره شروع می‌کردم که ناگهان از من پرسید: «از زندگی گذشته‌اش چیزی می‌دانی؟» گفتم: «هیچی، هیچی. از من هم نه؟» «نه، خانم مالاندان.» او دستش را روی یکی از خانم چانسی که نزدیکش نشسته بود گذاشت و با لحنی جدی گفت: «تو که دوست من بودی هم هیچی نمی‌دونی. حق با توئه که باید بدونی—که هر دوتون باید بدونید.» ما پشت میزی در اتاق نشیمن نشسته بودیم.

سالن آرایش در تهرانپارس

وسایل نوشتن روی آن آماده برای استفاده من قرار داشت. دو خانم روبروی من، نزدیک به هم نشسته بودند. نمی‌توانم کلمات خود خانم مالاندان را بگویم، و نمی‌توانم نحوه‌ی بیان او را هنگام تعریف داستان زندگی‌اش برایمان منتقل کنم. گاهی اوقات با لحنی آرام و یکنواخت صحبت می‌کرد و بدون هیچ احساسی که بی‌نهایت رقت‌انگیز بود، از مشکلاتشان می‌گفت. گاهی اوقات چنان احساساتی به او دست می‌داد که صدایش جز زمزمه‌ای گرفته چیزی باقی نمی‌ماند.

یک بار – فقط یک بار – به نظرم رسید که وقتی از کسیدی – خب، نه کسیدی – صحبت می‌کرد، کمترین اثری از تحقیر در لحنش دیده می‌سالن زیبایی در تهران شد. اگر هم چنین بود، در هر صورت فوراً در جریانی از ترحم گم می‌شد. این تقریباً همان چیزی است که او به ما گفت. مالاندان و کسیدی در کیمبرلی یا یکی از معادن همسایه ادعای مالکیت داشتند و در واقع شرکایی بودند که با هم تجارت می‌کردند. هر دو ایرلندی جوان بودند و چند سال قبل با هم وارد یک تجارت شده بودند – که دلایل کافی برای ورود آنها به شراکت محسوب می‌شد.

کسیدی کسی بود که مغز، پول و کار داشت؛ و از آنچه من فهمیدم، به نظر می‌رسد هیچ دلیلی، جز خوش‌خلقی کسیدی، برای اتحاد با مالاندان وجود نداشته است. با این حال، آنها موفق شدند و مالاندان برای سفری به خانه رفت، ازدواج کرد و همسرش را به کیمبرلی آورد. برای چند سال همه چیز خوب پیش می‌رفت – در واقع، تا زمانی که شرکت شروع به ضرر دادن کرد. شکست‌ها فقط کسیدی را به کار سخت‌تر و تلاش شادتر و شکست‌ناپذیرتر تحریک می‌کرد. شما نمی‌توانستید او را شکست دهید. اما با مالاندان فرق داشت.

تنها چیزی که همسرش گفت این بود که او دلسرد شده است؛ او هر روز و هر شب به جایی می‌رفت که می‌توانست نگرانی‌هایش – نوشیدن و قمار – را فراموش کند. وقتی کسیدی برای اولین بار متوجه شد که شریکش در حال سقوط است، خانه‌اش را واگذار کرد و پیشنهاد داد که اگر اجازه دهند با آنها زندگی کند، برای او (کسیدی) مفید خواهد بود. او خود را وقف تلاشی باشکوه برای نجات شریکش از نابودی کرد. مدتی جواب داد، اما مالاندان، گذشته از اینکه ذاتاً ناپایدار بود، حتماً مست کرده بود، زیرا دوباره طغیان کرد و هیچ کاری از دست همسر یا دوستش برنمی‌آمد تا او را نجات دهد.

صحنه‌هایی پیش آمد – وحشیگری و توهین به همسر، ناسپاسی و توهین به دوست. او چیزی جز ترحم و بخشش شوهر مرحومش به ما نگفت – یعنی چیزی که عدالت در مورد کسیدی اقتضا نمی‌کرد؛ اما تصور آنچه اتفاق افتاد دشوار نیست، و در واقع، اکنون می‌دانم که تنها درماندگی رقت‌انگیز همسر و فرزند، و آگاهی از اینکه حضور او برای آنها غذا و حتی زندگی بود.

سالن آرایش در تهرانپارس کسیدی را به شریک زندگی‌اش وفادار نگه می‌داشت؛ زیرا مالاندان در حالت مستی، همسر و فرزندش را به قتل می‌رساند. کسیدی از ساعت چهار صبح تا هشت شب کار می‌کرد و گاهی اوقات در طول روز از محل مطالبات به خانه می‌آمد تا مطمئن شود که همه چیز روبراه است.

تهرانپارس

تمام درآمد او صرف اداره خانه می‌شد و این کار به طور عادی انجام می‌شد. هیچ شکایتی مطرح نشد، اگرچه مالاندان حالا حتی تظاهر به کار را هم کنار گذاشته بود و تمام روز را در غذاخوری‌ها می‌گذراند. اما پایان کار زمانی فرا رسید که کمتر کسی انتظارش را داشت. مالاندان، وقتی به خانه می‌آمد، تا ساعت‌ها پس از اینکه کسیدی سر کار بود، از خواب بیدار نمی‌شد. او عادت داشت مست و گیج از خواب بیدار شود و فوراً، اصلاح نکرده، کثیف و نیمه‌لباس، به سمت نزدیکترین غذاخوری برود.

با این حال، یک روز صبح تغییری ایجاد شد. او چهره‌ای خاکستری، پف‌کرده و خیس داشت، درست بهترین سالن زیبایی در تهران است، اما با عجله در خانه قدم می‌زد و با خودش حرف می‌زد. او یک لباس پوست موش تمیز بیرون آورد و به خدمتکار گفت که نمی‌تواند برای صبحانه صبر کند، زیرا باید گلوله‌های ساعت هشت را شلیک کند و همه سوراخ‌ها پر شده و منتظر او هستند. ظرف یک ربع ساعت، کسیدی برای صبحانه آمده بود. خانم مالاندان در راه به او رسید و آنچه را که خدمتکار در این فاصله به او گفته بود، برایش تعریف کرد؛ و کسیدی به سرعت برگشت تا جلوی همکار دیوانه‌اش را بگیرد.

او با حیله‌گری و غریزه‌ی یک دیوانه، از لبه‌ای به لبه‌ی دیگر معدن و در امتداد شیب‌های خطرناک سر خورد تا به پایین‌ترین نقطه‌ی معدن رسید و وقتی کسیدی، پس از کمی تأخیر در گذاشتن سطل روی تجهیزات حمل و نقل، به محل رسید، پسرها به او گفتند که مالاندان «اومتاگاتی» (جادوگر) برای شلیک مواد منفجره به داخل معدن رفته و اجازه نمی‌دهد کسی به او نزدیک شود. کسیدی به دهانه سیاه راه ورودی نگاه سالن آرایشگاه در تهران کرد. او به آن بدبخت بی‌ارزش و خیس که به آنجا رفته بود فکر نمی‌کرد. او شریک سال‌ها، یار روزهای خوب و بد، و همچنین نگاه وحشت‌زده‌ی زنی را که تازه ترک کرده بود به یاد آورد.

او با شنیدن فریاد هشداردهنده‌ی تک تک مردان معدن، به سرعت وارد سالن زیبایی در تهران شد. وقتی فرصتی پیش می‌آید، هنوز هم مردان شجاع کم نیستند. قهرمانان از هر طبقه اجتماعی و از هر قشری به چشم می‌آیند؛ و در حالی که صدای شش انفجار هنوز در حلقه معدن طنین‌انداز و منعکس می‌شد.

سالن آرایش در تهرانپارس مردانی بودند که با وجود خطر قریب‌الوقوع جان خود، بی‌توجه به دودهای کشنده و مواد منفجر نشده احتمالی، برای نجات می‌شتافتند. «شرکت» روی هم تلنبار شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود – کسیدی به پشت خوابیده بود و مالاندان رو به رویش. کسیدی خطاب به تنها کسی که تا به حال با او در مورد این ماجرا صحبت کرده بود.