آرایشگاه زنانه تهرانسر

آرایشگاه زنانه تهرانسر در حالی که گروهبان کوچک اندام حالا به حرف‌هایی که ظاهراً قبلاً زده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود ادامه می‌داد: «پس می‌بینی دختر، تا وقتی که یه «خدا نگهدارت باشه» رو توی گوش خودم زمزمه نکرده بودم، نمی‌تونستم برم بلایتی، فقط یه خواهر!» او با لحنی آرامش‌بخش پاسخ داد: «اگر برادرم بودی، تیم، خیلی به تو افتخار می‌کردم.» با پوزخندی پهن به بونسکور نگاه سالن آرایشگاه در تهران کرد و گفت: « اگر من بودم خیلی به من افتخار می‌کرد . حالا شما از این موضوع خبر ندارید.

سالن زیبایی : و اگر خون مشترکی در رگ‌های هر دوی ما جریان نداشت، تیم دورین دیگر آن کسی نبود که الان اینجا بود و این را می‌گفت!»[صفحه ۲۸۵] جراح خندید و گفت: «کاملاً حق با شماست. من خودم این کار را کردم و باید تو را برادر او کنم!» « باید ! ایمان، و همینطور هم سالن زیبایی در تهران شد !» از آن روزی که فرشته‌ی مقدس به شما می‌گوید: «آیا معشوقه‌ی خود را نجات می‌دهید؟»، در حالی که بازویش را برای فداکاری‌ای که مرا اینجا روی زمین نگه داشته بهترین سالن زیبایی در تهران است، بیرون می‌آورد! او التماس کرد: «لطفاً بس کنید – هر دوی شما!» «دخترم، و ضرری نداره که در مورد یه کار شریف حرف بزنیم. و حالا،» او در حالی که دستانش را روی سینه‌اش جمع کرده و چشمانش را با رضایت ساختگی بسته بود.

آرایشگاه زنانه تهرانسر

اضافه کرد، «این آخرین خواسته منه و گواهی بر اینه که دکتر بونسکرزِ خوب رو برادر شوهر خودم بدونم!» ماریان سعی کرد با جدیت به او نگاه کند و گفت: «آدم باید عقلش کامل باشد که آخرین «آرزو و وصیت» را بکند.» اما لحظه‌ای بعد، بی‌اختیار خم شد و گونه‌هایش را بوسید – سپس از درگاه بیرون دوید. جب به زحمت فرصت عقب‌نشینی پیدا کرد که ناگهان از کنارش گذشت و به سمت جاده‌ای که به بالای سنگرها منتهی می‌شد، پیچید. اگر عجله و سردرگمی‌اش کمتر بود، شاید به راحتی می‌توانست او را ببیند، زیرا سپیده دم نزدیک می‌شد و اشیاء…[صفحه ۲۸۶]در چهارگوشه، چیزهایی به طور مبهم شروع به شکل‌گیری کرده بودند.

روز جدیدی از بالای تپه بالا می‌آمد. نور سرد و بی‌احساس، که با قطب‌نمای افکارش هماهنگ بود، دنیا را خاکستری و حقیر جلوه می‌داد. او شنیده بود، و حالا با افسردگی تازه‌ای متوجه شده بود که از این پس او هم نمی‌تواند بخشی از زندگی او باشد، همانطور که هیچ یک از میلیون‌ها نفری که در این سرزمین مصیبت‌زده در نبرد انسانیت می‌جنگیدند، نمی‌توانستند بخشی از زندگی او باشند. نه اینکه وانمود کند که به هیچ وجه بیش از حد عاشق اوست، اما یک مرد فقط کافی است دختری را با بخش بسیار کوچکی از قلبش دوست داشته باشد تا وقتی که تسلیم کس دیگری می‌شود، ضربان درد را احساس کند.

این حس جا ماندن بود که آن درد را حس می‌کرد؛ حس اینکه همبازی قدیمی‌اش او را ترک کرده است – و اینکه لیاقتش را دارد! او به آرامی برگشت و به دنبال او رفت. وقتی او بالا می‌آمد، صدایش را نشنید و وقتی به چند قدمی‌اش رسید، دلیلش را فهمید. سپیده‌دم آسمان را با رگه‌های صورتی و صورتی روشن کرده بود، و اگرچه چشمانش به آن خیره شده بود، افکارش به فراتر از آن می‌رفت. بر فراز تپه ایستاده بود، دستانش را روی نشان قرمز روی سینه‌اش ضربدری کرده بود و نیم‌نور رنگ ملایمی آن را لمس می‌کرد.[صفحه ۲۸۷]چهره بی‌حرکتش، مظهر روح رحمتی بود که بر فراز میدان نبردِ بیدارنشده.

آماده بود تا با اولین شلیک توپ، با گرما، قدرت و همدردی‌اش به پایین پرواز کند. جب لحظه‌ای در حضور ماریانِ دگرگون‌شده، مأموریت خود را فراموش کرد و شرمنده ایستاد. با این حال، دقایق می‌گذشتند و آمبولانس منتظر نمی‌ماند. با لکنت زبان و دستپاچگی گفت: «من… من آمدم که خداحافظی کنم. من دارم می‌روم.» او برگشت، انگار که نمی‌خواست از مراقبه‌اش جدا شود.

آرایشگاه زنانه تهرانسر و آرام پرسید: «کجا؟» او در چند کلمه به او گفت و افزود: «بونسکور تا وقتی که تو موافقت نکنی اجازه نمی‌ده.» «چرا؟» «نمی‌دانم.» اما او می‌دانست. از میان انبوهی از چیزهای کوچک، و با شهودی تقریباً الهی، فصل دیگری از شرافت جراح بزرگ را خواند و دوباره چشمانش را به سوی رنگین‌کمان شرق دوخت.

تهرانسر

شاید آنچه در آنجا در طلوع متغیر خورشید دید، او را وادار کرد تا به آرامی زمزمه کند:[صفحه ۲۸۸] «امیدوارم همیشه مثل دیشب شجاع باشی، جب.» گونه‌هایش سوخت، اما بدون اینکه خم به ابرو بیاورد، رو به او کرد و پاسخ داد: «اگر منظورت این است، دیگر هرگز فرار نخواهم کرد!» «جِب، قصد نداشتم اینقدر بی‌رحمانه حرف بزنم. امشب کار بزرگی کردی، چون همزمان بر دو دشمن پیروز شدی – مبارزه با دشمن درونت بی‌نهایت سخت‌تر از مبارزه با دشمن بیرونت است. از این بابت ممنونم و برایت خوشحالم.» با لجاجت گفت: «می‌خواهم آن را فراموش کنی… آن ننگ در سنگر را.» «فراموش کنی؟» صدایش به طرز هیستریکی شکست و چشمانش از اشک ترحم پر سالن زیبایی در تهران شد. «از من بخواه که ببخشمش، جب، و شاید – اما فراموشش کنم؟ اوه، چطور می‌توانم؟ نمی‌فهمی؟ – من دیدمش ! من دیدمش ! » «بس کن، بس کن… خواهش می‌کنم!» با صدای گرفته‌ای فریاد زد و دستش را روی صورتش کشید. «پس فراموش نکن، اگر… اگر نمی‌توانی؛ اما از فکر کردن به سرهنگ و خاله سالی و… متنفرم.» او که حالا به آرامی و خونسردیِ یک ماه پیش بود.

گفت: «اگر از رازت می‌ترسی، جایش امن بهترین سالن زیبایی در تهران است.»[صفحه ۲۸۹]دوباره، برای نیم دقیقه، رو به طلوع خورشید کرد که صدایش با حسرت به گوش رسید: «وای، خدایا، کاش… کاش ندیده بودمش ! » او با اعتقاد کامل دریافت که شکافی غیرقابل عبور بین او و این دختر وجود دارد. کشف این ضعف تحقیرآمیز توسط دختر، نه ضعف او، بلکه تا حد زیادی توسط دختر، او را برای همیشه با داغ ننگ مواجه کرد. شیخ عرب که زمانی گفته بود: «اگر دزد چادر مرا غارت کند، من همه دزدها را نفرین می‌کنم، اما اگر او را در حین سرقت بگیرم، می‌میرد!» – این گفته‌ی تمام بشریت بود.

و این به معنای آن انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که او برای او مرده بود. لحظه‌ای دیگر او را تماشا سالن آرایشگاه در تهران کرد، سپس با صدایی ناامید پرسید: «به بونسکور بگم که رفتنم اشکالی نداره؟» بدون اینکه صورتش را از شرق بردارد.