آرایشگاه زنانه خیابان جمالزاده شمالی

آرایشگاه زنانه خیابان جمالزاده شمالی به این نتیجه رسیدم که هر چه کمتر حرف بزنم، با وقار بیش از حد حساس من بهتر کنار می‌آید، اما حتی گفتن گهگاه یک کلمه‌ی تک‌هجایی هم نجاتم نداد. «وقتی غرش سگ‌های بزرگ، سگ‌های انگلیسی را می‌شنوم، با خودم می‌گویم: آه، این سگ‌های عزیز، چقدر عالی زبان را صحبت می‌کنند!» مگر اینکه کسی از نژاد برگزیده باشد، بیش از سه نسل طول می‌کشد تا یک درباری به وجود آید. احساس کردم که دارم خشک‌تر و عموماً در رفتارم نامناسب‌تر می‌شوم.

سالن زیبایی : و سپس، انگار که می‌خواستم سرنگونی‌ام را کامل کنم، مهمانی شامی وارد سرسرا سالن زیبایی در تهران شد که حضورشان را در صحنه فقط می‌توانستم با وحشت تماشا کنم. چه کسی احساس نکرده بهترین سالن زیبایی در تهران است که در میان اجرام آسمانی، قدرتی شرور، نوعی نمایشنامه‌نویس درباری، وجود دارد که برای ما ساکنان فروتن پایین، اتفاقات شوم و غافلگیری‌های شیطنت‌آمیز ترتیب می‌دهد تا تماشاگران ممتازی را که در بهشت ​​​​نشسته‌اند، منحرف کند؟ مهمانی شامی که به میان ما آمد، گویی برای دیدن «اهمیت جدی بودن» آمده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود و از سبکسری نکوهیده آن شوکه شده بود.

آرایشگاه زنانه خیابان جمالزاده شمالی

شامل دامبارتون، همسایه برجسته ما، «اولین عزیز» با موهای بلند و لباس ساتن صورتی، خانم کیتسبی باشکوه و جورج بسیار محترم بود، به علاوه یک یا دو نفر دیگر که از نظر این روایت اهمیت کمتری دارند، اگرچه در حوزه‌های دیگر مستعد واگذاری جایگاه به کسی نیستند. از رفتار خشک، آهسته و بی‌وقفه گروه دوک که از کنار مبل ما رد می‌شدند، مشخص بود که ما لو رفته‌ایم. خانم کتسبی، به ویژه، با وقاری وحشتناک به پایین نگاه می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد؛ جورج، مرد بسیار محترم، حالت چهره‌اش شبیه اعضای گروه کوارتر سِنس بود.

شبیه یک دوک سلطنتی بود که با رنگ روغن نقاشی شده بود؛ و “اولین عزیز”، همسر صورتی‌پوش او، تصویری واقعاً تحسین‌برانگیز از آنچه می‌توان با متکبرانه و متکبرانه به دست آورد. فقط می‌توانم بگویم که، از طرف خودم، با فروتنی به درگاه آسمان دعا کردم که زمین باز شود و اجازه عبور به من بدهد. لرزی از ترس وجودم را فرا گرفت. خیلی نزدیک نشستم، جرأت نداشتم پلک بزنم. افسوس! همچنان که صفوف رژه می‌رفتند، لحن تمسخرآمیزی برخاست؛ لحنی واضح، طنین‌انداز و ناقوس‌مانند. «آخ، صورتی! صورتی توی این آب و هوا و با این رنگ پوست!» حتی رئیس پذیرش هم مجبور بود از خانم کتسبی تقلید کند و با وقار و ابهت وحشتناکی به پایین نگاه کند.

عرق از پیشانی تیره‌ام جاری شد. حالا دیگر هیچ کابوسی نمی‌بینم مگر اینکه رویای ساتن صورتی را ببینم. گروه دوک‌ها از مرز درک ما گذشتند و مرا کاملاً خرد شده و بیش از همیشه در بند همراهم رها کردند. با این حال، مایه آسودگی خاطر من شد که «مرغ طوفانی» کم‌کم به شوهرش بی‌توجهی نشان داد. کم‌کم به نظر می‌رسید که هدف دشمنش هدف مستقیم‌تری بوده است. فیتز مسلماً مرد درمانده‌ای بود، و معاشرت من با خانمی که او را راضی کرده بود تا با او همنام شود، این جنبه از شخصیت او را بیشتر آشکار کرد.

این مرد چه جسارت عظیمی باید داشته باشد که چنین ماده شیری را بدزدد و سعی کند بر اساس برابری با او زندگی کند. اما آیا او بالاخره سرنگون شده بود؟ آیا او بارها سرنوشت را وسوسه کرده بود؟ عقربه‌های ساعت به سمت نیمه‌شب می‌رفتند. «نفیل به هدف نزد.» صدای پرنسس می‌لرزید. اما تقریباً بلافاصله ثابت شد که اینطور نیست. افراد دیگری هم وارد سالن شدند؛ پنج مرد با هم وارد شدند و اولین نفر از آنها فیتز بود. شاید تقصیر خیال‌پردازی بیش از حد من بود، اما به نظرم می‌رسید که هر پنج نفر هیجان‌زده و رنگ‌پریده به نظر می‌رسند.

همراهم بلند شد تا آنها را بپذیرد. گفت: «خوب بهترین سالن زیبایی در تهران است. خوب است.» رو به فیتز کرد که قیافه‌ای وحشتناک داشت و دستش را با حرکتی که فقط می‌توانم با حرکت مدوسا مقایسه کنم، دراز کرد. فیتز دست را به لب‌هایش نزدیک کرد. با نجواکنان و گرفته ای به کاوردیل گفتم: «چی شده؟» گفت و رویش را برگرداند و گفت: «نپرس!» گفتم: «منظورت اینه که…» اما جمله در گلویم خشک شد.

آرایشگاه زنانه خیابان جمالزاده شمالی هجوم به سالن غذاخوری، مصیبتی بس سهمگین بود که باید با آن روبرو می‌شدم. استرس آن روز، که از بافت هیجان بافته شده بود، بر من غلبه کرده بود؛ و دوباره در چنگال ترسی بی‌نام و نشان گرفتار شده بودم.

جمالزاده شمالی

به جای اینکه دنباله‌رو خانم فیتز شوم و در معرض توجه و شهرتی بیش از حد بدنام قرار بگیرم، می‌خواستم فرار کنم و خودم را پنهان کنم. اتاق پر از آدم‌هایی بود که برای دیدن و دیده شدن آمده بودند. مجبور بودیم از کنار تعدادی میز بگذریم و به میزی که در انتهای اتاق برای ما رزرو شده بود، برسیم. در میانه‌ی راهمان، مثل شیری که در دروازه باشد، گروه دوک‌ها با ظرافت با بلدرچین و شامپاین بازی می‌کردند. هر یک از اعضای محافظان والاحضرت، از جمله اومولیگانِ سرکش، افسرده و غمگین و دور از بهترین حالت خود به نظر می‌رسیدند. اما خودِ بانو، چه از نظر رفتار و چه از نظر رفتار، جایگاه خود را پنهان نمی‌کرد.

او وارثِ آشکارِ قدیمی‌ترین سلطنت اروپا بود که از غذا خوردن در میان بربرها احساسِ فروتنی می‌کرد. واضح بود که گروه دوک کاملاً مصمم بود که راه افراطی را در پیش بگیرد. با شور و شوق گفتگو و توجه دقیق به بلدرچین و شامپاین، آشکارا امیدوار بود این واقعیت را کاملاً آشکار کند که اگر ما هم نجابت آن را داشتیم که به حریم خصوصی آنها نیز احترام بگذاریم، حریم خصوصی ما محترم شمرده خواهد سالن زیبایی در تهران شد. افسوس! در انواع خاصی از جنگ هیچ تقدسی وجود ندارد. خانم فیتز با آن صدای نافذ و وحشتناکش گفت: «آخ، صورتی! کسی می‌تونه به من بگه چرا صورتی…؟» خیال‌پردازی عصبی یک مرد متأهل، پدر خانواده و عضوی از شهرستان، انگار خنده‌ای از میزهای مجاور تشخیص داد. کاوردیل با حالتی غمگین به جلو رفت.

آرایشگاه زنانه خیابان جمالزاده شمالی والاحضرت نیز، با غریزه‌ای توأم با تحقیری بی‌رحمانه و طنزآلود، جلو رفت. با این حال، فیتز لحظه‌ای درنگ سالن آرایشگاه در تهران کرد و با صمیمیتی باورنکردنی و ناپلئونی، شانه همسایه محترم خود را لمس کرد. «سلام، دوک!» گفت. مرد بزرگ با صدایی که انگار از کفش‌هایش بیرون می‌آمد، گفت: «حالت چطوره، فیتزوارن؟» مرد سرنوشت با نگاه طنزآلود و نیمه‌باز خود به جنبه اشرافی ملکه گفت: «خانم، مهم نیست! این فقط مایه تفریح ​​اوست.» گستاخی، بدبینی و بی‌سلیقگی آن مرد، حیرت‌انگیز انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. اما چه شجاعت والایی داشت این مرد.