آرایشگاه های زنانه در غرب تهران

آرایشگاه های زنانه در غرب تهران او گفت: «این پول آمریکایی بهترین سالن زیبایی در تهران است، پول خوک‌ها. اما برای همه اینها پول خوبی است.» «چقدر سالن آرایش و زیبایی هست؟» «ها! ها! علاقه‌مند شدی، نه؟ خب، خب!» چشمان تیره‌ی ایگناسیو برق می‌زدند، در حالی که به آرامی از روی انبوه اسکناس‌ها می‌گذشت. «ببین گروهبان،» گفت، «اینجا یک اسکناس صد دلاری است. فقط به آن فکر کن! به آن نگاه کن! فکر کن اگر من آن اسکناس را به طلای مرغوب اسپانیایی تبدیل کنم. کنسول بریتانیا این کار را خواهد سالن آرایشگاه در تهران کرد.» «بله، او دوست یانکی‌ها است.» «بله، او این کار را برای من انجام می‌داد.

سالن زیبایی : و بعد این پنجاه دلار دیگر هم هست. نگاه کن و بشمار. فکر کن با صد و پنجاه دلار پول یانکی چه کارهایی می‌توانی انجام دهی. فکر کن با آن چه چیزهایی می‌توانی بخری – غذا و نمی‌دانم چه چیزهایی – یک لباس زیبا برای معشوقه‌ات، تا او را از آن رقیبت جدا کنی. و همه اینها پول خوبی هم هست.» «من از کجا باید بدانم؟» «کارامبا! حرفم را باور نکردی. تو من را می‌شناسی، خوزه، و می‌دانی که برای اسپانیا چه کار می‌کنم. مگر نمی‌دانی که من دوست بلانکو هستم.

آرایشگاه های زنانه در غرب تهران

هی؟و تو می‌دانی که او وقتی به هیچ‌کس دیگری اعتماد ندارد، به من اعتماد دارد.» «و چطور این پول را به دست آوردی؟» «چطور فهمیدم! ها! ها! خواهم گفت – بله، پور دیوها، خواهم گفت، و آن خوک‌های یانکی هم ممکن است حرفم را بشنوند. ها! ها! چیزی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که به آن خائن می‌گفتند، روی کشتی نیویورک، کشتی پرچمدار یانکی‌ها. او خیلی بزرگ نیست، اما بهترین کشتی‌ای است که دارند. یکی از قایق‌های توپدار کوچک ما می‌تواند او را شلاق بزند، چون این مردانی هستند که با خوک‌ها می‌جنگند.» چشمان گروهبان برق می‌زد.

ایگناسیو ادامه داد: «و ما او را هم غرق خواهیم کرد. فقط صبر کن! من یک بار دیدم که او از یک قایق توپدار کوچک فرار کرد. یانکی‌ها قایق‌هایشان را سریع‌تر از قایق‌های ما می‌سازند تا بتوانند فرار کنند. اما به هر حال، همانطور که گفتم این مرد برای اسپانیا کار می‌کرد. و او سعی کرد کشتی پرچمدار را منفجر کند.» گروهبان فریاد زد: «خدایا، مثل کاری که با مین کردیم.» «دقیقاً. می‌توانست یک پیروزی باشکوه دیگر برای ما باشد.

و خوزه گارسیا، فکر می‌کنی چه کسی جلوی او را گرفت؟» مرد مشت‌هایش را گره کرد. «نمی‌دانم!» او فریاد زد، «اما کاش می‌توانستم او را پیدا کنم.» «شما این کار را می‌کنید؟» «بله.» «با او چه کار می‌کردی؟» «سانتا ماریا! گلویش را می‌گیرم…» «شما حاضرید؟» «بله. و آنقدر او را خفه می‌کردم تا بمیرد.» ایگناسیو با فریادی خشن و پیروزمندانه تکرار کرد: «مرده!» و سپس یک دستش را که از خشم و نفرت می‌لرزید، بالا برد. او با فریادی نیمه‌غران گفت: «خوزه!» «چیه؟» «فرض کن بهت بگم، خوزه – فرض کن بهت بگم که اون شرور اینجاست؟» «اینجا؟» «بله. به خدا قسم، او اینجاست. خوزه، خودش است!» و آن مرد مستقیماً به کلیف اشاره کرد.

در حالی که به جلو خم سالن زیبایی در تهران شد و به صورت اسپانیایی خیره شد، مشتاق بود ببیند تأثیر اعلام او چه خواهد بود. حتماً به او خوش گذشته بود، چون خنده‌ی آرامی سر داد، خنده‌ای شیطانی. سپس او ادامه داد. «و نه فقط این، خوزه! به کارهای دیگری که انجام داده هم فکر کن.» «آیا او کارهای بیشتری انجام داده است؟» «بله، خدای من، او این کار را کرده است. گوش کن. خوزه، ما بدترین دشمنان کشورمان را در اختیار داریم. خوزه، او یک شیطان است، یک شیطان تمام عیار. او تقریباً هر نقشه‌ای را که من امتحان کرده‌ام خراب کرده است.

می‌دانی اگر به خاطر او نبود – بله، به خاطر او بود – من باید دریاسالار بزرگ خوک‌ها را با چاقو می‌زدم؟» «کارامبا!» «بله.» «نه سمپسون.» «بله، او، همان تبهکاری که هاوانا را محاصره کرده و کشتی‌های ما را نابود می‌کند. من چاقو را در قلبش گذاشته بودم و آن خوک یانکی مانعم شد. تعجب می‌کنی که از او متنفرم؟» «نه. من هم از او متنفرم.» «بله! چون تو یک اسپانیایی واقعی هستی.

آرایشگاه های زنانه در غرب تهران اما در مورد آن پول، خوزه. همانطور که گفتم، از این شوارتز گرفتم. چون وقتی این خوک یانکی جلوی او را از منفجر کردن نیویورک گرفت، فرار کرد و پنهان شد. و این را به خاطر کمکش به کوبا به من داد.» ایگناسیو اسکناس‌ها را جلوی چشمان گرسنه‌ی گروهبان اسپانیایی بالا گرفت.

در غرب تهران

و وقتی به او فرصت داد تا به آن نگاه کند و در مورد معنایش برای خودش فکر کند، ایگناسیو ناگهان به جلو خم سالن زیبایی در تهران شد و به او نزدیک شد. او فریاد زد: «خوزه، همه‌اش برای توئه!» مرد با اشتیاق خیره شد. «برای چی؟» با گریه گفت. ایگناسیو گفت: «بهت می‌گم!» یک بار دیگر دستش را زیر ژاکتش برد. «نگاه کن،» گفت. و خنجری تیز و درخشان بیرون کشید! انگشتانش را روی لبه‌ی آن کشید و در حالی که این کار را از میان دندان‌هایش انجام می‌داد، صدای هیس مانندی ایجاد سالن آرایشگاه در تهران کرد. زیر لب غرغر کرد: «تیز است. ها! ها! تیز! و کار خودش را می‌کند.» «کدام کار؟» «گوش کن خوزه. یه یانکیِ دیو صفت اونجاست. بالاخره به چنگ من افتاده.

گیجم کرده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، نابودم کرده بود، اما حالا گیرش آوردم! بله، نمی‌تونه فرار کنه! ها! ها! خوشحالم. خوزه، اون دشمن خونی منه؛ دشمن تو هم سالن آرایش و زیبایی هست، دشمن کشور باشکوهمون. من ازش متنفرم – تو هم باید ازش متنفر باشی.» «بله!» «پس گوش کن. می‌خواهم این چاقو را بردارم، این چاقوی تیز و قشنگی که برایش تیز کرده‌ام. ها! ها! سانتا ماریا، چقدر تیز بهترین سالن زیبایی در تهران است! و این پول را، تمام این پول را، در دست تو می‌گذارم و تو رویت را برمی‌گردانی تا نبینی. و من این چاقو را در دستم می‌گیرم.

آرایشگاه های زنانه در غرب تهران و یواشکی به سمت آن یارو می‌روم…» «و او را بکش؟» «گوش کن خوزه. لوسش می‌کنی. جیغ می‌زنه. رنگش پریده می‌شه و مثل یه بزدل می‌لرزه. اما نمی‌تونه فرار کنه، خوزه، نمی‌تونه فرار کنه! من گرفتمش، خوزه! و دکمه‌های ژاکتش رو، اون یونیفرم یانکیِ منفور رو باز می‌کنم. و این چاقو رو برمی‌دارم و درست نزدیک پوست نرم و سفیدش می‌گذارم.