آرایشگاه زنانه تهران نازی آباد

آرایشگاه زنانه تهران نازی آباد من از این بدخواهی که کاملاً طبیعی بهترین سالن زیبایی در تهران است، ناراحتم. من همچنین از سرنوشت این سگ پیر ناراحتم. اگر این ناراحتی را تصدیق کنم، آنها مرا درک نخواهند سالن آرایشگاه در تهران کرد. آنها خواهند گفت: “و تو که این همه زخمی و مرده دیده‌ای!” با این حال، احترام زیادی برای زندگی وجود دارد. من عقل را تحقیر نمی‌کنم؛ اما زندگی برای ما و موجودات زنده فقیرتر از خودمان مشترک است. کسی که حیوانی را، هر چقدر هم که پست باشد، مگر در صورت لزوم، می‌کشد، قاتل است.

سالن زیبایی : در گذرگاه با لوئیز ورت آشنا می‌شوم که سرگردان است. او دیوانه شده است. او همچنان به مردان نزدیک می‌شود، اما آنها حتی نمی‌دانند که او برای چه التماس می‌کند. او در خیابان‌ها، در کلبه‌اش و روی تختی که توسط مستان مصلوب می‌شود، پرسه می‌زند. او در محاصره نفرت عمومی است.

آرایشگاه زنانه تهران نازی آباد

مردی پرهیزگار که از آنجا رد می‌شود می‌گوید: «آن یک زن است؟» «آن زنِ پیرِ کثیف؟ یک زن؟ یک فاضلاب، بله.» او بی‌خطر است. با صدایی ضعیف و آرام، که به نظر می‌رسد در منطقه‌ای ماوراءالطبیعه، بسیار دور از ما، زندگی می‌کند، به من می‌گوید: «من ملکه هستم.» او فوراً و به طرز عجیبی، انگار که از پیشگویی‌ای نگران شده باشد.

اضافه می‌کند: «توهم را از من نگیر.» می‌خواستم جوابش را بدهم، اما جلوی خودم را گرفتم و مثل کسی که سکه‌ی مسی پرتاب می‌کند، گفتم «بله» و او خوشحال رفت. احترام من به زندگی آنقدر زیاد است که دلم برای مگسی که کشته‌ام می‌سوزد. با دیدن جسد کوچک در ارتفاع غول‌آسای چشمانم، نمی‌توانم از فکر کردن به این که آن ذره غبار چقدر خوب ساخته شده است، که بال‌هایش کمی بیش از دو قطره فضا هستند، که چشمانش چهار هزار وجه دارد، دست بردارم؛ و آن مگس لحظه‌ای فکرم را مشغول می‌کند، که برای خودش مدت زیادی است. امشب از پنجره‌ی باز به بیرون خم شده‌ام.

همچون شب‌های گذشته، تصاویر تاریک، که در ابتدا نامرئی بودند، در حال شکل‌گیری را تماشا می‌کنم – مناره‌ای که از گودال بیرون زده و به طور گسترده در برابر تپه روشن شده است؛ قلعه، آن تاج باشکوه بنایی؛ و سپس سیاهی شیب‌دار عظیم سقف‌های پوشیده از دودکش که در برابر سیاهی کم‌رنگ‌تر فضا به وضوح مشخص شده‌اند، و برخی پنجره‌های شیری رنگ که نظاره‌گرند. چشم در میان ویرانی که انبوهی از مردان و زنان در آن پنهان شده‌اند، مانند همیشه و مانند همه جا، در همه جهات گم می‌شود. چه کسی خواهد گفت: «این همان چیزی است که باید باشد!» جستجو کرده‌ام، به طور نامشخص دیده‌ام، شک کرده‌ام. حالا امیدوارم. من از جوانی و باورهایش پشیمان نیستم. تا به حال، وقتم را برای زندگی تلف کرده‌ام. جوانی نیروی واقعی است، اما به ندرت روشن و واضح است.

گاهی اوقات، جوانی میل پیروزمندانه‌ای به آنچه اکنون سالن آرایش و زیبایی هست دارد، و ممکن است جنبه‌ی ستیزه‌جویانه‌ی تناقض آن را خشنود کند. اما درجه‌ای از نوآوری وجود دارد که کسانی که زیاد زندگی نکرده‌اند نمی‌توانند به آن دست یابند. و با این حال، چه کسی می‌داند که آیا عظمت سخت رویدادهای کنونی، نسلی را که امروز مرز مؤثر بشریت را تشکیل می‌دهد، آموزش نداده و پیر نکرده است؟ امید ما هر چه باشد، اگر آن را در جوانی قرار نداده‌ایم، کجا باید آن را قرار دهیم؟ چه کسی سخن خواهد گفت – ببیند، و سپس سخن بگوید؟ سخن گفتن همان دیدن است، اما چیزی فراتر از آن است. سخن، بینش را تداوم می‌بخشد.

ما نوری حمل نمی‌کنیم؛ ما موجوداتی از سایه هستیم، زیرا شب چشمان ما را می‌بندد، و ما دست‌هایمان را دراز می‌کنیم تا وقتی نور رفته است، راه خود را پیدا کنیم؛ ما فقط در گفتار می‌درخشیم؛ حقیقت توسط دهان انسان‌ها ساخته می‌شود. باد کلمات – چیست؟ این نفس ماست – نه همه کلمات، زیرا کلمات مصنوعی و کپی شده‌ای وجود دارند که بخشی از گوینده نیستند؛ اما کلمات عمیق، فریادها. در فریاد انسان، تلاش بهار را احساس می‌کنید. فریاد از ما بیرون می‌آید، به اندازه یک کودک زنده است. فریاد ادامه می‌یابد و هر جا که باشد، جذابیت حقیقت را ایجاد می‌کند، فریاد، فریادها را جمع می‌کند. صدایی سالن آرایش و زیبایی هست، صدایی آرام و خستگی‌ناپذیر، که به کسانی که خود را نمی‌بینند و نخواهند دید کمک می‌کند.

آرایشگاه زنانه تهران نازی آباد کتابی که انتخاب می‌کنیم، کتابی که مورد علاقه ماست، کتابی که باز می‌کنید، کتابی که منتظر شما انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود! قبلاً تقریباً هیچ کتابی نمی‌شناختم. حالا عاشق کاری هستم که انجام می‌دهند. تا جایی که می‌توانستم کتاب‌ها را جمع‌آوری کرده‌ام. آنها آنجا هستند، روی قفسه‌ها، با عناوین عظیمشان، با محتوای منظم و عمیقشان؛ آنها آنجا هستند، دور تا دور من، مثل خانه‌ها چیده شده‌اند.

تهران نازی آباد

چه کسی حقیقت را خواهد گفت؟ اما گفتن چیزها برای دیده شدن آنها کافی نیست. همین الان، در حالی که فکر وسوسه‌ام در موزه جنگ ذهنم را مشغول کرده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، تصور کردم که به آن عمل کرده‌ام و در مقابل قضات حاضر شده‌ام. باید حقایق زیادی را به آنها می‌گفتم، باید به آنها ثابت می‌کردم که کار درستی انجام داده‌ام.

باید خودم، متهم، را به دادستان تبدیل می‌کردم. نه! نباید اینطور حرف می‌زدم، چون نمی‌دانستم! باید با لکنت زبان می‌ایستادم، پر از حقیقتی که در درونم می‌لرزید، خفه‌کننده، حقیقتی غیرقابل اعتراف. حرف زدن کافی نیست؛ باید کلمات را بلد باشی. وقتی گفته‌ای «درد دارم» یا وقتی گفته‌ای «حق با من بهترین سالن زیبایی در تهران است»، در واقع چیزی نگفته‌ای، فقط با خودت حرف زده‌ای. حضور واقعی حقیقت در هر کلمه‌ی حقیقت نیست، به دلیل فرسودگی کلمات و کثرت زودگذر استدلال‌ها. باید موهبت اقناع را داشت.

که سادگی گفتاری و آشکارسازی‌های جدی‌اش را به حقیقت واگذارد. این من نیستم که می‌توانم از اعماق وجودم سخن بگویم. توجه انسان‌ها وقتی در مقابلم ظاهر می‌شود، مرا خیره می‌کند. برهنگی کاغذ مرا می‌ترساند و نگاهم را غرق می‌کند. من آن سفیدی را با نوشته‌ای چون نور زینت نخواهم داد. من می‌دانم که غم یک تریبون بزرگ چه چیزی را می‌سازد؛ و من فقط می‌توانم رویای کسی را ببینم که بحران عظیم ضرورت انسانی را به طور واضح در اثری خلاصه کند که هیچ چیز را فراموش نمی‌کند.

آرایشگاه زنانه تهران نازی آباد که به نظر می‌رسد هیچ چیز را فراموش نمی‌کند، بدون حتی یک ویرگولِ جاافتاده، منشور ما را به اعصار زمانه‌ای که در آن هستیم اعلام کند و به ما اجازه دهد آن را ببینیم. متبرک باد آن ساده‌ساز، از هر کشوری که باشد – اما با این وجود، من در اعماق قلبم ترجیح می‌دهم که او فرانسوی صحبت کند. یک بار دیگر، او در درون من مداخله می‌کند، کسی که ابتدا خود را به عنوان شبح شر به من نشان داد، کسی که مرا در جهنم هدایت سالن آرایشگاه در تهران کرد.