سالن آرایش زنانه در پونک

سالن آرایش زنانه در پونک حتی زحمت کپی کردن عین کلمات او را به خود داد – «آخرش» او را به دوستان جوان عزیزش گفت: «بگذار به تو بگویم، هرگز واقعاً زیبا نخواهی انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود تا وقتی که مثل دختر پادشاه باشی، از درون کاملاً باشکوه، تمام زیورآلاتی که می‌توانی در حالی که روحت پلید بهترین سالن زیبایی در تهران است به خود بیاویزی، تو را بیشتر شبیه مقبره‌های سفیدی می‌کند که از بیرون آراسته شده‌اند، اما از درون پر از نقص هستند. بدون شک فکر می‌کنی که من خیلی بی‌ادب هستم که این حرف را می‌زنم.» تو را به این شکل، اما باید کمی فراتر بروم و به تو بگویم.

سالن زیبایی : هر چقدر هم که برای ظرافت تو مناسب باشد، تا زمانی که تقدس نداشته باشی، زیبایی‌ات زشت و بدشکل است – تو سراسر سیاه و آلوده‌ای، زشت و منفور در نظر همه موجودات مقدس، خشم خدای بزرگ بر تو نازل شده است، و اگر در این حالت بمیری، تا ابد به جهنم، با شیاطین زشت، تبدیل خواهی سالن زیبایی در تهران شد. شاید اینطور باشد؛ اما این مانع از آن نشد که یک دختر کوچک «تمام (حتی تا خرخره) بهترین لباس‌هایش را برای «مجلس خانم سولی» بپوشد («یک مجلس بسیار محترمانه و منظم،» او به مادرش اطلاع می‌دهد). «من کت زرد، پیش‌بند و پیشبند مشکی، پرهای مشکی روی سرم، شانه‌ی ( مثلاً چسبی) قدیمی‌ام، و تمام کلاه‌های مارکز و جت گارنت قدیمی‌ام را به همراه پر نقره‌ای‌ام – گردنبند، انگشتر، یقه‌ی مشکی دور گردنم.

سالن آرایش زنانه در پونک

دستکش‌های مشکی و دو یا سه متر روبان آبی (مشکی و آبی سلیقه‌ی بالایی است)، پیراهن و چین‌های بدون آستین (که بهترین لباس‌های من نیستند) و کفش‌های ابریشمی‌ام که لباسم را کامل می‌کردند – پوشیده بودم.» همچنین در مواقعی که به نظر می‌رسید خطر این وجود دارد.

که عمه دمینگ او را مجبور به پوشیدن «کلاه مشکی با دامن قرمز» کند، فکر «سفیدی درونی» تسلی زیادی به من نمی‌داد. زیرا مردم از من می‌پرسند که در حین رفتن چه چیزی برای فروش دارم. اگر این کار را بکنم، در امتداد خیابان هستم، یا مردم نیو گوینی چطور؟ مامان عزیزم، تو از حال و هوای اینجا خبر نداری – خواهش می‌کنم مثل بقیه مردم به نظر برسم. نمی‌دانی اگر با کلاه قرمزی و کلاه مشکی‌ام آنجا ظاهر شوم، چه غوغایی در خیابان سادبری به پا می‌شود. در مقابل تجربیات هیجان‌انگیز هلن، رفت و آمدهای آرام آنا گرین کوچک به مدرسه نویسندگی نزد استاد هالبروک، یا «مدرسه رقص» نزد استاد ترنر، یا مدرسه خیاطی نزد مادام اسمیت واقعاً بی‌سروصدا به نظر می‌رسد.

برای او واقعاً یک ماجراجویی است که «خانمی که کاملاً با او غریبه بود، از او سبقت بگیرد» و با او روبرو شود که «خانم، حالتان چطور است؟» «من به او جواب دادم، اما به او گفتم که افتخار آشنایی با او را ندارم.» سپس پرسید: «اسم شما چیست، خانم؟ فکر می‌کنم فکر می‌کنید پرسیدن این سوال خیلی عجیب است، اما باید بدانید.» معلوم می‌شود که آن خانم دوست قدیمی مادر پرستار است و انواع پیام‌های محبت‌آمیز را برای او می‌فرستد، از جمله یکی «بیا و در جامائیکاپلین زندگی کن»، جاذبه آن «یک خانه اجتماعات خوب و یک کشیش جذاب و بسیار مهربان» است. گاهی اوقات که مطلقاً چیزی برای گفتن وجود ندارد.

پرستار بچه «با اجازه عمه‌اش» چیزی را کپی می‌کند. که آن خانم خوب را بسیار خوشحال سالن آرایشگاه در تهران کرد، “و امیدوارم شما، پدر و مادرم را نیز خوشحال کند.” معلوم سالن زیبایی در تهران شد که این یک شوخی نسبتاً کسل‌کننده است که در آن آقای W.، “که خود را مفسر کتاب مقدس نمی‌داند، اما جرأت می‌کند برای دکتر بایلز توضیحی کوتاه در مورد اول قرنتیان نهم به شکل دوازده پوند شکلات بفرستد.” که دکتر در پاسخ به آن پاسخ بسیار زیبایی داد: “دکتر بایلز مراتب احترام خود را به آقای W. ابراز می‌دارد.

سالن آرایش زنانه در پونک و از صمیم قلب از او به خاطر مفسر خانوادگیِ خردمندانه و عملی‌اش که در Tast است، تشکر می‌کند.” برای اینکه انصاف را در مورد پرستار بچه رعایت کنیم، این “شوخی” بیشتر به “سلیقه” عمه دامینگ است تا سلیقه خودش، زیرا خانم کوچک حس شوخ‌طبعی جذابی دارد و گاهی اوقات آن را بسیار زیبا حتی علیه خودش به کار می‌برد.

در پونک

او گاهی اوقات در معرض “خنده‌های شدید” قرار می‌گرفت و می‌توانست مسخره‌ترین توصیف‌ها را از چیزهایی که به ذهنش خطور می‌کند، ارائه دهد. برای مثال، یک «رول هدوس» که آقای دی.، آرایشگر، برای او درست کرد. «این رول معروف کاملاً از دم گاو قرمز ساخته نشده ، بلکه ترکیبی از آن و موی اسب (بسیار زبر) و کمی موی انسان به رنگ زرد است که گمان می‌کنم از قسمت پشت یک کلاه گیس قدیمی گرفته شده است. اما دی. همه آن را حلاجی کرده است.» به هم چسبیده و پیچیده شده. وقتی برای اولین بار به خانه آمد، عمه آن را پوشید و کلاه جدیدم را هم روی آن گذاشت؛ سپس پیشبندش را برداشت و مرا اندازه گرفت و از ریشه موهایم روی پیشانی تا بالای موهایم، اندازه‌ام بیش از یک اینچ بلندتر از ریشه موهایم تا انتهای چانه‌ام بود.

هیچ چیز یک جوان را به اندازه تقوا و حیا، بدون کمک موی مصنوعی، موی دم گاو قرمز یا آقای د، دوست‌داشتنی نمی‌کند. «آقای دی» بیچاره به نظر نمی‌رسد که او نمونه‌ی ایده‌آل آرایشگران بوده باشد. این تصویری از او در حال کار بهترین سالن زیبایی در تهران است. «در طول گشت و گذارم، همانطور که عمه‌ام می‌گوید، اتفاقاً وارد خانه‌ای شدم که دی. در آنجا به خانم خانواده رسیدگی می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. نمی‌دانم خانم خانواده چقدر سر کار بود. دیدم که او به مدت یک ساعت و نیم موهای خاکستری را می‌پیچاند، می‌کشد، می‌کند و کوتاه می‌کند (خانم به او گفته بود که دفعه‌ی بعد مویی برای آراستن نخواهد داشت). وقتی آنها را ترک کردم، به نظر نمی‌رسید که کارش تمام شده باشد.» او قطعاً به حس شوخ‌طبعی‌اش نیاز داشت.

سالن آرایش زنانه در پونک زیرا هیچ چیز نمی‌توانست افسرده‌کننده‌تر از معاشرتی باشد که مجبور به ادامه‌ی آن انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. اگر خودش بیمار نبود، «با یک سیب‌زمینی سفید روی انگشت چهارم و چیزی شبیه به آن روی انگشت وسطم» و «آزموده» بودنش با[۱۹۶] عمه دمینگ با گلوب سالتس، به عیادت اقوام بیمار و همسایه‌ها رفته بود.