سالن آرایش یوسف آباد

سالن آرایش یوسف آباد به ستارگان مانند غبار الماس در برابر آسمان نگاه کنیم و ذره‌ای به هیچ چیز در دنیای خدا اهمیت ندهیم، چرا – چرا – من به آن زندگی می‌گویم! در تمام آن ماه‌ها هیچ اطلاعی از دنیای بیرون نداشتیم. تا جایی که به ما مربوط می‌سالن زیبایی در تهران شد، انگار هیچ اطلاعی وجود نداشت. ما یک کتاب داشتیم، «افسانه‌های اینگولدزبی». اگر کسی می‌توانست مرا در حال خواندن اینگولدزبی در زیر نور آتش ببیند و هر از گاهی صدای خنده‌هایم را در مورد «کلاغ ریمز» یا «جستجوی جادوگران» و دیگران بشنود.

سالن زیبایی : انتظار دارم چهره‌اش مثل یک مطالعه می‌انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. «با این حال، داشتم درباره ماهاش برایتان می‌گفتم. ماهاش یک قبیله بزرگ هندی بود و حدود پنج تا هفت هزار مرد جنگجو داشت. او قبلاً به اومباندین خدمت می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، اما فقط خراج اسمی می‌داد و بسیار مستقل بود. او باهوش‌ترین سیاه‌پوستی بود که تا به حال دیده‌ام. کوچک، لاغر و زاهد، با دستانی فوق‌العاده ظریف، چهره‌ای شفاف و چشمانی سیاه و براق. واقعاً، او این تصور را به آدم می‌داد که انگار از ورای همه چیز، یا از کنار آن، را می‌بیند، و اگرچه خیلی کم حرف می‌زد، اما یکی از مصمم‌ترین و ساکت‌ترین‌ها به نظر می‌رسید.

سالن آرایش یوسف آباد

برای رسیدن به سبوگوان باید از خانه‌اش عبور می‌کردیم و البته مجبور بودیم تمام روز را آنجا بمانیم و ادای احترام کنیم. قلعه او در بالای بلندترین فلات، نزدیک صخره مانانگا، قرار داشت. در حاشیه یک جنگل قرار داشت و جاده – مجموعه‌ای از مسیرهای گاو – بسیار شیب‌دار و بسیار سنگلاخی بود. می‌توانید تصور کنید که در آن زمان خیلی شلوغ نبودیم، و چیزی که ما را گیج می‌کرد این بود که وقتی رئیس قبیله موافقت می‌کند، چه هدیه‌ای به او بدهیم. با ما مصاحبه‌ای کردند. ما جرات نمی‌کردیم از تفنگ‌ها و مهمات جدا شویم، و از شدت ترس داشتیم که آنها دقیقاً همان چیزهایی باشند که او بخواهد ضمیمه کند.

بالاخره به ذهنمان رسید که یکی از مهمات نقره‌ای رفیقم را به او هدیه دهیم. هرون خیلی از این خوشش نیامد. او گفت که احتمالاً دردسرساز خواهد شد؛ اما من این را به بی‌میلی او برای خراب کردن یک جفت مهمات مغرورش نسبت دادم. تنها یک روز قبل از ورود ما، رئیس قبیله یک اسب خریده بود؛ او برای آن به لیدنبورگ فرستاده بود، و این اولین اسبی بود که آنها تا به حال در آن بخش از کشور دیده بودند – که وقتی فکر می‌کنید نام خود رئیس قبیله، ماهاش، به معنی «اسب» بهترین سالن زیبایی در تهران است، عجیب به نظر می‌رسد. با این حال، برای ادامه. روز بعد به ما خبر رسید که رئیس ما را خواهد دید.

بعد از یک ساعت انتظار معمول، ایندابای خود را گرفتیم و مهمات نقره‌ای را به او دادیم. باید بگویم که او آن را بسیار مشکوک – بسیار! – دید و وقتی به او نشان دادیم که چگونه آن را ببندد، لبخندی آهسته و بدبینانه زد و با لحنی آهسته به یکی از اعضای شورا اظهار نظر کرد. من کم‌کم با هرون در مورد نابخردانه بودن دادن هدیه‌ای که اینقدر کم فهمیده شده بود، موافق شدم و با کمال میل آن را تغییر می‌دادم، اما ماهاش – که ذهن عمل‌گرایی داشت – کسی را برای اسب‌های ما فرستاد و به ما دستور داد که با «آهن گازگیر» سوار شویم. ما نمایشی از کاربردهای آن ارائه دادیم که او را خوشحال کرد و ما نیز برای لحظه‌ای کاملاً راضی بودیم!

اما وقتی اعلام کرد که می‌خواهد سوار اسبش شود، اوضاع چندان خوب به نظر نمی‌رسید و از هرون خواست که مهمات را به پای برهنه‌اش ببندد. تردید فایده‌ای نداشت – ما باید به شانس و احتمالاتی که یک اسب لاغر مانند او به خود می‌گیرد، اعتماد می‌کردیم. هیچ نشانه‌ای از مهمات دیده نشد؛ گذشته از آن، هرون، با حضور ذهن خوب، طناب‌ها را روی سنگی گیر داد و بیشتر نوک‌ها را چرخاند. با این حال، فایده‌ای نداشت. رئیس اسب قبلاً هرگز سوار بر اسب نشده بود؛ دو جنگجوی تنومند او را بلند کردند. به محض اینکه سوار شد، یال اسب را با هر دو دست گرفت و پاشنه‌هایش را محکم زیر شکم اسب گرفت.

دیدم که گوش‌های حیوان روی گردنش افتاد. دو حامی عقب رفتند. ماهاش به یک طرف خم شد و، گمان می‌کنم،با پاشنه زرهی‌اش چنگی تشنج‌آمیز زد. صدای جیغ و درگیری آمد و رگه‌ای سیاه در هوا به هوا پرتاب شد و پتوی قرمزی پشت سرش شناور بود. رئیس قبیله یک بار روی شیب سنگی بالا و پایین پرید، ده فوت دیگر شلیک کرد و سرش به سنگی خورد و بالا آمد. می‌توانم به شما بگویم که برای دو دقیقه مثل جهنم رها شده بود. تفنگ‌هایمان را انداختیم – همیشه آنها را با خود حمل می‌کردیم – و به سمت رئیس قبیله دویدیم.

سالن آرایش یوسف آباد فکر می‌کنم اگر آنها را نگه می‌داشتیم، ما را گیر می‌انداختند، زیرا ده‌ها شیطان سیاه دور هر یک از ما بودند که به صورتمان برق می‌زدند و فریاد می‌زدند: «بولالیل اینکوس! اومتاگاتی! اومتاگاتی!» – «رئیس را کشتند! جادوگری! جادوگری!» اما دقیقه‌ای بعد، ماهاش را دیدیم که با چند کیله ایستاده و یک دستش را روی سرش گذاشته است.

یوسف آباد

لحظه‌ای خودش را جمع و جور سالن آرایشگاه در تهران کرد، نگاهی محکم و مرموز به ما انداخت و وارد محوطه خصوصی‌اش سالن زیبایی در تهران شد. «چهار روز آنجا ماندیم – در واقع زندانی بودیم، هرچند نه به اسم. چیزی در مورد رفتن نگفتند، اما اسلحه‌ها و اسب‌هایمان را بردند و در مرکز قریه، کلبه‌ای به ما دادند. نمی‌دانستیم که آیا ماهاش مرده، در حال مرگ بهترین سالن زیبایی در تهران است یا کاملاً سالم. نمی‌دانستیم که آیا باید اعزام شویم یا آزاد شویم، یا برای همیشه نگه داشته شویم. صبح روز پنجم، اسب‌هایمان را جلوی کلبه‌مان به قریه دام‌ها بسته شده یافتیم، و یک ایندونای سرخاکستری به ما خبر داد که سبوگوان، که دنبالش می‌گشتیم، در نزدیکی آنجا در امتداد فلات زندگی می‌کند.

ما متوجه شدیم و زین کردیم. وقتی داشتیم یک قریه را شروع می‌کردیم ، بزغاله‌ای را که کشته و تمیز شده انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود، آوردیم و به من داد – هدیه‌ای از رئیس قبیله؛ و ایندونای پیر با نگاهی عجیب به اسب پیر چروکیده و حیله‌گرش به سمت هرون آمد و گفت: «رئیس می‌گوید: «همبا گاهله» («سفر خوبی داشته باشید») و این را برای شما می‌فرستد .» «این خار نقره‌ای بود.» باربرتون دوباره نگاه چپی به پیپش انداخت و با یادآوری خوشرویی‌های تلخ پیرمرد سیاه‌پوست، ریزریز خندید. «اما داشتم درباره آن مرد سفیدپوست روی بومبا برایتان تعریف می‌کردم.» «خب، ما خیلی طول نکشید که رد پایی از منطقه‌ی ماهاش پیدا کنیم.

و همینطور که در جنگل جاخالی می‌دادیم و از مسیری که فقط یک مرد پیاده می‌توانست از آن عبور کند، عبور می‌کردیم، متوجه شدیم که اگر سعی می‌کردیم فرار کنیم، چقدر شانس کمی داشتیم. تقریباً هر صد یارد باید پیاده می‌شدیم تا از زیر شاخه‌های آویزان یا تنه‌های درختان افتاده یا شبکه‌های طناب‌های میمون عبور کنیم.

سالن آرایش یوسف آباد اسب‌ها آنقدر به رانندگی خشن عادت کرده بودند که مثل گربه‌ها راه می‌رفتند و در چندین جا مجبور شدند از زیر الوارهای سنگینی که به سبک دروازه‌بان از آن مسیر کوچک و تاریک آویزان بودند، خم شوند.