معروف ترین آرایشگاه زنانه تهران

معروف ترین آرایشگاه زنانه تهران فردیناند دوازدهم با لحنی بسیار پدرانه گفت: «چرا، دوست من، دعا می‌کنم اینجا چه کار می‌کنی ؟» اعتراف می‌کنم که نتوانستم پاسخی برای پرسش سلطنتی پیدا کنم. در آن شرایط، دانستن اینکه چه پاسخی بدهم آسان نبود. در واقع، آنقدر کاملاً غافلگیر شده بودم که نمی‌توانستم کلمه‌ای برای گفتن پیدا کنم. پادشاه با خونسردی تمام، با آن چهره‌ی بی‌احساس و زیرکانه، به من نگاه می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد. آن بخش این انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود که پادشاه برده‌ی وزرایش نبود.

سالن زیبایی : او مردی با نگاهی تیزبین به زمانه‌ی خود بود، و عمداً غیرمترقبه، نه در واکنش به نیروهای ارتجاعی که او را احاطه کرده بودند، بلکه به این دلیل که معتقد بود برای جهان خوب نیست که خیلی سریع پیش برود. اصول اعتقادی او به اندازه کافی ساده بود، و در رفتارش از تجسم آن دریغ نمی‌کرد. او تصور می‌کرد که داشتن یک پادشاه برای هر ملتی بالاترین خیر بهترین سالن زیبایی در تهران است؛ یک قانونگذار خردمند، صبور و نیکوکار که افراط‌گرایی‌های فرقه‌ای را اصلاح کند؛ کسی که سکان هدایت کشتی دولت را در آب‌های متلاطم به دست گیرد.

معروف ترین آرایشگاه زنانه تهران

چه برداشت او از وضعیت سلطنتی درست بود و چه غلط، او قادر بود آن را با تمام وزن شخصیتش اجرا کند. او عمیقاً به حق الهی اعتقاد داشت. با اطمینان به خطاناپذیری خود، به نظر می‌رسید هیچ محدودیتی برای آزادی عمل خود قائل نیست. او معتقد بود که آینده کشورش در دستان اوست. برای حفظ آن بود که به این شیوه‌ی منحصر به فرد و غیرمنتظره به انگلستان آمده بود. او که برای تنها دخترش، که عمل شورشش چیزی جز تجلی حاکمیتی که به قدرتی والاتر منتقل می‌سالن زیبایی در تهران شد، نبود، همسری سلطنتی برگزیده بود.

آماده بود تا اراده‌ی خود را به هر قیمتی اعمال کند. اما به نوعی انگار هیچ چاره‌ای نبود. خانم با سوءظن به تندی گفت: «خب؟» حتی آن را هم نمی‌توانستم به عنوان دعوت برای ورود قبول کنم. کاملاً آگاه بودم که خجالتم به ضررم تمام شده است. «آها، انگلیسی‌ها !» لحن بدخواهانه‌اش خیلی دوستانه نبود. «می‌خواهی در را باز کنم؟» به راننده گفتم که به هتل ساووی برود و خودم کنار ولیعهد ایلیریا نشستم. این کشف ادعایی مبنی بر بدیع بودن ندارد، اما برای فهمیدن اینکه یک زن واقعاً چیست، باید تنها و رک و راست با او نشست . بعید است که فرصت صراحت و صداقت از سوی هیچ یک از طرفین نادیده گرفته شود، زیرا به نظر می‌رسد که نمایش این ویژگی جذاب از سوی یک طرف، خود به خود آن را در طرف دیگر نیز برمی‌انگیزد. به محض اینکه کنار خانم فیتز نشستم.

احساس راحتی بیشتری کردم. او بسیار حساس و بسیار پاسخگو بود؛ موجودی که در پسِ رفتار قاطع و محتاطانه‌اش، در تمام رگ و پی‌اش سرزنده بود. با بادبزنش به زانوهایم زد. «آها، انگلیسی‌ها !» در نور چراغ‌ها، به نظرم آمد که چشمانش مثل ستاره هستند. «خیلی شجاع، خیلی صادق و خیلی مهربان – من همه‌شان را دوست دارم!» به نظر می‌رسید طلسم حضور او بر من غلبه کرده است. «نفیل شجاع من او را خواهد کشت، مگر نه؟» گفتم: «می‌ترسم که یکی از آنها فردا را نبیند.» «بله، بله؛ غیر از این نمی‌تواند باشد.» آرامش او مرا شگفت‌زده کرد. و با این حال هیچ چیز سنگدلانه یا غیرطبیعی در آن وجود نداشت.

شاید بتوان آن را به عنوان تجلی بیرونی یک طبیعت امپراتوری توصیف کرد. حداقل این برداشتی بود که من داشتم. وقتی خدمتکارانش شمشیرهای خود را به خاطر او می‌کشیدند، نباید به دنبال آسیبی می‌گشتند. بگذارید آماده شوند تا جان خود را به خطر بیندازند و با کمال میل آن را تسلیم کنند. کمی لرزیدم؛ وحشیانه بود که زنی بتواند پدر فرزندانش را اینگونه به خدایان تقدیم کند، اما در عین حال والا بود. خیلی زود به رستورانی رسیدیم که فیتز برای هفت نفر شام سفارش داده بود. بعد از تئاترها، رستوران به سرعت پر می‌شد. روی مبلی در سرسرا نشستیم تا منتظر گروهمان باشیم؛ من با اضطرابی شدید و احساسی از بدشانسی که زبانم را بند آورده بود.

معروف ترین آرایشگاه زنانه تهران همراهم با ذهنی بی‌تفاوت که در آن شرایط تقریباً غیرانسانی به نظر می‌رسید. به خاطر او مردی را به کام مرگ می‌کشیدند؛ مردی که او دوستش داشت، یا مردی که پدرش به او احترام می‌گذاشت. اما سرنوشت هرچه که بود، طبیعت او تا سرحد تسلیم تربیت شده بود. او در حالی که در سرسرا کنار من نشسته بود.

زنانه تهران

جمعیت بازدیدکنندگانی را که دوباره به بازی برگشته بودند، با نگاهی طنزآمیز و در عین حال کینه‌توزانه زیر نظر گرفت. این انگلیسی‌های دوست‌داشتنی او را بسیار سرگرم می‌کردند. لباس‌هایی که می‌پوشیدند، ژست‌هایی که به خود می‌گرفتند، کارهایی که انجام می‌دادند و کارهایی که از انجام آنها خودداری می‌کردند.

هیچ جزئیاتی از آن صراحت جسورانه و هوش کنجکاوانه‌اش پنهان نمی‌ماند. «زن‌های شما مثل شما نیستند، شما سگ‌های خوب و بزرگ انگلیسی.» این را گفت و با ملایمت دیگری روی زانوهایم زد. « انگلیسی‌ها ، چقدر موقر و خوش‌قیافه هستند، چه لباس‌هایی می‌پوشند و چطور راه می‌روند! اما من عاشق مردان ژولی هستم : همیشه چنین تمایزی، چنین جذابیتی، چنین حماقتی بود! پدر من یک هنگ انگلیسی خواهد داشت. خودم آن را بزرگ خواهم کرد و سرهنگ آن خواهم سالن زیبایی در تهران شد.» خنده‌اش عمیق و غنی و پر از کینه بود. حتی من، با وجود اینکه احمق و ترس‌زده بودم.

هنوز آنقدر بی‌احتیاط بودم که سعی کنم از فرصت استفاده کنم. «خانم، این آسان‌ترین کار دنیا خواهد انواع سالن زیبایی رنگ مو و مراقبت از مو بود. مگر شما قبلاً آن را بزرگ نکرده‌اید؟» یک نوازش مهربانانه‌ی دیگر پاداش من بود. « ترِس بن آن‌فَنت ! کوئل اسپریت ! موقع غذا خوردن باید کنار من بنشینی.» تمسخر او پوششی مخملی داشت، اما حتی یک مرد انگلیسی، که به اندازه من احساس بی‌کفایتی می‌سالن آرایشگاه در تهران کرد، مستعد این ضربه بود. برای یک بریتانیایی معمولی، که عمیقاً آگاه است که تحت حمایت یک مافوق است، دشوار است که در رفتار خود سهل‌انگار، متین و طبیعی باشد؛ حرف‌های مناسب را به شیوه‌ای مناسب بزند و موقعیت را به راحتی پشت سر بگذارد.

معروف ترین آرایشگاه زنانه تهران هر لحظه که در کنار والاحضرت و در مرکز نگاه عموم می‌نشستم، احساس می‌کردم که موقعیتم منزجرکننده‌تر می‌شود. ژست همراهم به نظر المپیکی‌تر می‌آمد؛ در حالی که اگر جسارت یک پاسخ بی‌میل یا خوشامدگویی خجالتی را به خرج می‌دادم، از آن رنج می‌بردم؛ یا اگر ساکت و محترم می‌ماندم – و این تنها راهی بهترین سالن زیبایی در تهران است که می‌توان در حضور افراد برتر از خودمان در پیش گرفت – نمونه دیگری از سنگینی و سنگینی هموطنانم را نشان می‌دادم.